نوشته‌ها

بیماری خود ایمنی

بیماری خود ایمنی

بیماری خود ایمنی وضعیتی است که در آن سیستم ایمنی بدن، به طور اشتباهی به خود بدن حمله می کند. سیستم ایمنی بدن معمولا در برابر باکتری ها و ویروس ها از بدن محافظت می کنند. وقتی این سیستم مهاجمان خارجی را شناسایی می کند، لشگری از سلول های جنگنده را برای حمله به آنها آزاد می کند.
معمولا، سیستم ایمنی می تواند متوجه تفاوت بین سلول های خارجی و سلول های خود بدن شود. در بیماری خود ایمنی، سیستم ایمنی بخشی از بدن – مثل مفاصل یا پوست – را اشتباهی به عنوان مهاجمی خارجی تشخیص می دهد و بعد پروتئین هایی را آزاد می کند به نام «اتوآنتی بادی» که سلول های سالم حمله می کنند.
بعضی از بیماری های خود ایمنی تنها به یک عضو حمله می کنند. دیابت نوع ۱ به پانکراس صدمه می زند. بیماری های دیگر، مثل لوپوس، روی کل بدن تأثیر می گذارند.
چرا سیستم ایمنی به بدن حمله می کند؟
پزشکان دلیل این امر را نمی دانند. با این حال، بعضی افراد احتمال بیشتری برای ابتلا به این بیماری دارند. زنان بیشتر از مردان دچار می شوند. معمولا این بیماری در سنین باروری زنان (۱۴ تا ۴۴ سالگی) اتفاق می افتد.
بعضی از بیماری های خود ایمنی، در قومیت های خاصی شایع تر است. برای مثال، لوپوس، بیشتر روی مردم آفریقایی-آمریکایی و هیسپانیک تأثیر دارد تا سفیدپوستان اروپایی.
بیماری های خود ایمنی مشخصی، مثل اِم اِس و لوپوس، ارثی هستند. البته این موضوع به این معنی نیست که تمام اعضای خانواده این بیماری ها را خواهند داشت. اما استعداد ابتلا به بیماری خود ایمنی را به ارث می برند.
از آنجا که بیماری خود ایمنی روز به روز در حال افزایش است، محققان به عوامل محیطی نیز مشکوک اند، مثل آلودگی ها و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و حلّال ها.
رژیم «غربی» نیز می تواند یکی دیگر از عوامل باشد. خوردن غذاهای پر چرب، بسیار پر شکر و یا فرآوری شده منجر به التهاب می شود، که ممکن است باعث برانگیختن نوعی پاسخ از سمت سیستم ایمنی شود. با این حال، این موضوع هنوز کاملا ثابت نشده است.
موضوع دیگر مربوط به بهداشت است. به دلیل وجود واکسن ها و مواد ضد عفونی کننده، امروزه کودکان در مقایسه با گذشته در معرض جِرم های کمتری قرار می گیرند. این عدم برخورد با جرم ها می تواند باعث شود که سیستم ایمنی آنها حتی به مواد بی ضرر هم عکس العمل نشان دهد.
در کل: پزشکان هنوز دقیق نمی دانند که دلیل اصلی بیماری خود ایمنی چیست. رژیم غذایی نامناسب، آلودگی ها و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی می تواند جزو دلایل بروز این بیماری به حساب بیاید.
علائم بیماری خود ایمنی
علائم ابتدایی بسیاری از بیماری های خود ایمنی بسیار شبیه به هم هستند، مثل:
• خستگی
• درد در عضلات
• التهاب و قرمزی
• تب درجه پایین
• اشکال در تمرکز
• بی حسی و سوزن سوزن شدن دست ها و پاها
• ریزش مو
• قرمزی پوست
بعضی از این بیماری ها می توانند علائم خاص خودشان را داشته باشند. برای مثال، دیابت نوع ۱ باعث تشنگی شدید، کاهش وزن و خستگی می شود. بیماری التهاب روده (IDB) باعث دل درد شدید، نفخ و اسهال می شود.
در بیماری هایی مثل سپوریازیس و یا روماتیسم مفصلی، علائم می آیند و می روند.
در کل: علائمی مثل خستگی، درد در عضلات، تورم و قرمزی می توانند نشان دهنده بیماری خود ایمنی باشند. معمولا علائم در طول زمان می آیند و می روند.

آیا شما هم کم خونی دارید؟

کم خونی یا آنمیا

آیا شما هم کم خونی دارید؟

 

در هنگام کم خونی، بدن به اندازه کافی گلبول قرمز تولید نمی کند. بنابراین، اکسیژن به اندازه کافی دریافت نمی شود، اساس خستگی مفرط و مشکلات عدیده دیگر برای سلامتی به وجود می آید.

از دست دادن خون، تولیدِ کم گلبول های قرمز جدید و برخی بیماری ها که گلبول های قرمز را از بین می برند، از دلایل اصلی کم خونی یا آنمیا هستند.

خستگی مفرط اصلی ترین علامت کم خونی است، اما ممکن است علائم دیگری مثل ضعف و سرگیجه نیز وجود داشته باشد.

آنمیا یا کم خونی فقر آهن اختلال شایعی است که زمانی اتفاق می افتد که به دلیل برخی کمبودها، گلبول های قرمز نمی توانند اکسیژن با موفقیت به سر تا سر بدن برسانند. شایع ترین دلیل این امر، کمبود آهن در خون (کم خونی فقر آهن).

بدون وجود آهن، پروتئین موجود در گلبول های قرمز که هموگلوبین نام دارد و اکسیژن را از شُش ها به سایر نقاط بدن می رسانند به شدت کاهش پیدا می کنند و به این ترتیب بدن از درون شروع به خفگی می کند.

تعداد نرمال گلبول قرمز در بدن یک زن معمولا ۱۲ گرم در هر دسی لیتر خون است و در مردان ۱۵ گرم. اگر این میزان در بدن کمتر شود، ممکن است پزشک چند آزمایش خون دیگر تجویز کند تا ریشه اصلی این مشکل مشخص شود.

کسانی که آنمیا یا کم خونی دارند مدام احساس خستگی و کسالت می کنند و سلامت عمومی آنها به خطر می افتد. در موارد شدیدتر، بیماران مبتلا به کم خونی که به دنبال درمان نیستند یا از مشکل خود بی خبر هستند ممکن است به دلیل نرسیدن اکسیژن کافی به اعضای داخلی آسیب های جدی و جبران ناپذیری ببینند.

 

دلایل کم خونی:

سه دلیل اصلی وجود دارد که موجب کم خونی می شود: از دست دادن خون، کاهش توانایی بدن در تولید گلبول های قرمز جدید، یا بیماری هایی که منجر به افزایش تخریب گلبول های قرمز می شود.

از دست دادن خون: زمانی که میزان خون از دست رفته فراتر از توانایی بدن برای جایگزین کردن آن باشد، می تواند منجر به آنمیا یا کم خونی شود. برای مثال، خانم هایی که سیکل ماهانه شدید و سنگینی دارند و افرادی که به دلیل زخم معده یا مشکلات گوارشی دیگر خونریزی داخلی دارند بیشتر در خطر ابتلا به کم خونی هستند. گاهی اوقات این نوع از دست دادن خون خاموش است و تشخیص داده نمی شود تا زمانی که کم خونی، خود را در جواب آزمایش خون نشان می دهد. خونریزی خارجی ناشی از جراحی یا جراحت نیز می تواند باعث آنمیا شود.

کاهش تولید گلبول های قرمز: حتی اگر خونریزی نداشته باشید، گلبول های قرمز قدیمی احتیاج دارند که با گلبول های قرمز جدید تعویض شوند.

عوامل بسیاری باعث می شوند که بدن گلبول قرمز کمی تولید کند، یا گلبول هایی تولید کند که به اندازه کافی هموگلوبین ندارند.

این عوامل عبارتند از:

  • رژیم غذایی: اگر رژیم غذایی شما موادی مانند آهن، اسید فولیک، ویتامین B12 و مواد مغذی مورد نیاز دیگر را در بر نگیرد، می تواند میزان تولید گلبول های قرمز را کاهش دهد.
  • برخی بیماری ها: بیماری های مزمن مثل سرطان، دیابت، مشکلات کلیوی و ایدز می توانند توانایی بدن در تولید گلبول های قرمز را مختل کنند. خانم های باردار نیز می توانند به کم خونی دچار شوند.
  • اختلالات ژنتیکی: کودکان می توانند بعضی مشکلات را به ارث ببرند (مثل کم خونی آپلاستیک) که می تواند از تولید گلبول قرمز به اندازه کافی جلوگیری کند. مشکلات ارثی مثل کم خونی داسی شکل و کم خونی همولیتیک همچنین می توانند بدن را تحریک به تخریب گلبول های قرمز کنند.
  • افزایش تخریب گلبول های قرمز: بیماری های مشخصی می توانند باعث شوند که بدن بر علیه گلبول های قرمز خودش اقدام کند و آنها را از بین ببرد. برای مثال، به دلیل ابتلا به بیماری که طحال (عضوی از بدن که معمولا گلبول های قرمز از کار افتاده را از بین می برد) را تحت تأثیر قرار می دهد، می توان به کم خونی دچار شد. طحالی که متورم یا بیمار شده باشد می تواند گلبول های قرمز را بیشتر از میزان مورد نیاز از بین ببرد.

 

علائم و نشانه های کم خونی:

افرادی که کم خونی دارند اغلب اوقات خستگی مفرط را تجربه می کنند. البته این خیلی طبیعی است که بعد از یک روز کاری طولانی یا ورزش سنگین احساس خستگی کنید. اما در صورت وجود کم خونی، حتی بعد از انجام کارهای کوتاه، هر بار بیشتر و بیشتر احساس خستگی دارید زیرا سلول های بدنتان از کمبود اکسیژن رنج می برند.

هرچه کم خونی وخیم تر می شود، بدن نیز تغییرات محسوس فیزیکی را بروز می دهد – پوست رنگ پریده می شود، ناخن ها شکننده می شوند، و زخم ها و بریدگی ها زمان بیشتری می برند تا خونریزی نکنند. علائم دیگر کم خونی یا آنمیا عبارتند از:

  • کم آوردن نفس
  • زودرنجی
  • ضعف
  • سرگیجه
  • سردی دست ها و پاها
  • عدم توانایی در تمرکز و فکر کردن واضح
  • درد در قفسه سینه
  • ضعف جنسی

این علائم احتمالا در ابتدا بسیار ملایم هستند،  مخصوصا اگر کم خونی معتدل داشته باشید. بدن ما قابلیت سازگاری بسیار بالایی دارد و می تواند برای جبران کمبود اکسیژن در خون تلاش کند. اما هرچه کم خونی پیشرفت می کند، توانایی بدن برای سازگاری کمتر می شود و این علائم بیشتر و بیشتر به چشم می آیند.

اگر این علائم را دارید باید به پزشک مراجعه کنید. با این حال معمولا کم خونی زمانی که در حال معالجه و بررسی بیماری دیگری هستید نمایان می شود، چرا که کم خونی در مراحل اولیه یا علائم خیلی کمی دارد یا اصلا علائمی ندارد.

 

تشخیص کم خونی یا آنمیا معمولا شامل این مراحل می شود:

  • آزمایش CBC که در آن تمام محتویات موجود در خون اندازه گیری می شود.
  • ارائه سابقه پزشکی و خانوادگی که مشخص می کند کم خونی ناشی از بیماری است یا مشکلات ژنتیکی.
  • معاینه فیزیکی که نشان می دهد که آیا تنفس یا ضربان قلب به دلیل کم خونی نا منظم شده یا خیر.
  • آزمایش خون های دیگر که میزان کمبود آهن یا ویتامین ها را چک می کند و از نزدیک گلبول های قرمز و هموگلوبین ها را مورد بررسی قرار می دهند.

 

علائم کمبود استروژن در زنان

چرا تعادل و توازن هورمونی مهم است؟

استروژن یک هورمون است. هورمون ها نقش اساسی در سلامت نگه داشتن بدن دارند. معمولا خانم ها با استروژن سر و کار دارند. البته مردها هم استروژن تولید می کنند، اما خانم ها میزان بیشتری تولید می کنند.

هورمون استروژن:

  • باعث رشد جنسی در دخترانی که به سن بلوغ می رسند می شود.
  • رشد پوشش داخلی رحم را در هر سیکل ماهانه و در آغاز بارداری کنترل می کند.
  • باعث بروز تغییرات در بافت سینه در دختران نوجوان و خانم های باردار می شود.
  • در سوخت و ساز کلسترول و استخوان ها نقش دارد.
  • میزان دریافت غذا، وزن بدن، سوخت و ساز گلوکز و حساسیت به انسولین را تنظیم می کند.

 

علائم کمبود استروژن چیست؟

دخترانی که به سن بلوغ نرسیده اند و زنانی که به سن یائسگی نزدیک می شوند احتمال بیشتری برای ابتلا به کمبود استروژن دارند. با این حال، زنان در هر سنی می توانند این مشکل را تجربه کنند.

علائم شایع کمبود استروژن عبارتند از:

  • درد در هنگام نزدیکی به دلیل خشکی واژن
  • افزایش احتمال عفونت های ادراری (UTIs) به خاطر نازک شدن مجرای ادرار
  • قاعدگی نامنظم یا عدم قاعدگی
  • نوسانات خلقی
  • احساس گر گرفتگی
  • حساس شدن سینه ها
  • سر درد یا شدید شدن علائم میگرن در کسانی که از قبل میگرن داشته اند
  • افسردگی
  • مشکل در تمرکز کردن
  • خستگی بیش از حد

یکی دیگر از عوامل می تواند شکننده تر شدن استخوان ها باشد. این امر به دلیل کاهش تراکم استخوان هاست. استروژن به همراه کلسیم، ویتامین D و سایر املاح معدنی به تقویت استخوان ها کمک می کند. اگر میزان استروژن در بدن کم باشد، ممکن است تراکم استخوان کاهش پیدا کند.

اگر کمبود استروژن درمان نشود، می تواند منجر به ناباروری و نازایی در زنان شود.

 

چه عواملی باعث کمبود استروژن می شوند؟

استروژن در تخمدان ها تولید می شود. هر چیزی که تخمدان ها را تحت تأثیر قرار بدهد، تولید استروژن را نیز تحت الشعاع قرار خواهد داد.

خانم های جوان ممکن است به دلیل عوامل زیر دچار کمبود استروژن شوند:

  • ورزش های شدید و سنگین
  • اختلال در تغذیه (مثل کم اشتهایی عصبی)
  • کم کاری غده هیپوفیز
  • نارسایی تخمدان زودرس (یائسگی زودرس) که می تواند ناشی از مشکلات ژنتیکی، وجود سموم، یا بیماری خود ایمنی باشد
  • سندروم تِرنِر (Turner Syndrome)
  • بیماری های مزمن کلیوی

در زنان بالای ۴۰ سال، کمبود استروژن می تواند نشان دهنده نزد یک شدن به یائسگی باشد. این بازه زمانی دوره پیش یائسگی نام دارد.

در این دوره، تخمدان ها هنوز هم استروژن تولید می کنند و تا زمان فرا رسیدن یائسگی آهسته آهسته، کم و کم تر می شود. زمانی که دیگر استروژن تولید نشود، یائسگی آغاز می شود.

 

عوامل خطرساز برای کمبود استروژن:

شایع ترین عوامل خطرساز برای کمبود استروژن عبارتند از:

  • سن (زیرا تخمدان ها به مرور زمان استروژن کمتری تولید می کنند)
  • سابقه خانوادگی در مسائل و مشکلات هورمونی مثل کیست تخمدان
  • اختلال تغذیه
  • رژیم های سخت و سنگین
  • ورزش های سنگین
  • مشکل در غده هیپوفیز

 

کمبود استروژن چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص درست کمبود استروژن می تواند از بسیاری از مشکلات جلوگیری کند. اگر علائم کمبود استروژن را دارید، با دکتر خود مشورت کنید. پزشک شما می تواند علائم را مورد بررسی قرار دهد و تشخیص لازم را فراهم کند. تشخیص زودهنگام و به موقع می تواند از بروز مشکلات بیشتر در آینده جلوگیری کند.

در هنگام ویزیت، پزشک شما سوال هایی در مورد سوابق خانوادگی شما می پرسد و علائم شما را بررسی می کند. همچنین مورد معاینه فیزیکی هم قرار می گیرید. ممکن است نیاز به آزمایش خون نیز باشد تا سطح هورمون های شما اندازه گیری شود.

اگر این علائم را تجربه می کنید، احتیاج به تست استرادیول دارید:

  • گُر گرفتگی (hot flashes)
  • تعریق شبانه
  • بی خوابی
  • آمنوره (قطع کامل قاعدگی)

در برخی موارد، ممکن است پزشک یک اسکن مغز هم تجویز کند تا ناهنجاری های احتمالی که غدد درون ریز را تحت تأثیر قرار می دهد مورد ارزیابی قرار دهد. تست DNA نیز برای این کار تجویز می شود.

 

کمبود استروژن چگونه درمان می شود؟

خانم هایی که کمبود استروژن دارند با درمان هورمونی بهبود می یابند.

 

استروژن درمانی:

خانم های بین سنین ۲۵ تا ۵۰ که کمبود استروژن دارند، معمولا دوز بالایی از استروژن دریافت می کنند. این می تواند خطرات مربوط به استخوان، بیماری های قلبی عروقی و سایر ناهنجاری های هورمونی را کاهش دهد.

دوز استروژن به شدت مشکل و نحوه درمان بستگی دارد. استروژن را می توان از این طرق استفاده کرد:

  • دهانی (خوراکی)
  • موضعی
  • واژینال
  • تزریق

در برخی موارد، حتی بعد از اینکه سطح استروژن به حالت عادی رسید باید درمان به صورت طولانی مدت انجام بگیرد. این یعنی دوزهای کم استروژن در طول یک مدت زمان مورد نظر استفاده می شود تا سطح کنونی استروژن ثابت بماند.

درمان با استروژن همچنین می تواند شدت علائم یائسگی و خطر شکستن و مو برداشتن استخوان ها را کاهش دهد.

درمان با استروژن طولانی مدت برای خانم هایی که به یائسگی نزدیک می شوند و همچنین عمل هیسترکتومی را انجام داده اند پیشنهاد می شود. در بقیه موارد، درمان با استروژن تنها برای یک تا دو سال تجویز می شود. این به خاطر آن است که درمان استروژنی می تواند خطر ابتلا به سرطان را بالا ببرد.

 

روش جایگزین هورمونی (HRT)

HRT برای تقویت سطح هورمون طبیعی بدن استفاده می شود. اگر به یائسگی نزدیک هستید، پزشک شما ممکن است HRT را تجویز کند. یائسگی باعث می شود سطح استروژن و پروژسترون به طرز چشمگیری کاهش پیدا کند. HRT می تواند به توازن دوباره این سطوح کمک کند.

در این درمان، هورمون ها به طرق زیر استعمال می شود:

  • موضعی
  • دهانی (خوراکی)
  • واژینال
  • تزریق

درمان HRT را می توان از لحاظ دوز مصرفی، مدت زمان استفاده و ترکیب هورمون ها تنظیم کرد. برای مثال، بسته به نوع تشخیص، معمولا پروژسترون را همراه با استروژن تجویز می کنند.

زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند و تحت درمان با HRT هستند، بیشتر در خطر افزایش بیماری های قلبی عروقی هستند. همچنین تحقیقات نشان داده اند که خطر لخته شدن خون، سکته مغزی و سرطان سینه هم افزایش می یابد.

 

کمبود استروژن و افزایش وزن: آیا ارتباطی وجود دارد؟

هورمون های جنسی، مثل استروژن، روی میزان چربی در بدن تأثیر می گذارد. استروژن سوخت و ساز گلوکز و لیپیدها را تنظیم می کند. اگر میزان استروژن در بدن شما کم است، می تواند به افزایش وزن منجر شود. تحقیقات نشان داده است که می تواند به همین دلیل باشد که زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند احتمال اضافه وزن بیشتری دارند. داشتن اضافه وزن می تواند خطر چاقی مفرط، دیابت و بمیاری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

اگر سطح استروژن ئر بدن شما پایین است و روی وزن شما تأثیرگذار بوده، با پزشک خود مشورت کنید. او می تواند علائم شما را ارزیابی کند و راهکارهای مناسب را ارائه دهد. بهترین کار این است که همیشه رژیم غذایی متعادل داشته باشید و مرتبا ورزش کنید. برای داشتن رژیم و برنامه ورزشی مناسب با شرایط خودتان به متخصص مراجعه کنید.

 

دیدگاه کلی:

هورمون ها، مثل استروژن، نقش بسیار مهم و حیاتی در سلامت کلی شما بازی می کنند. مشکلات ژنتیکی، سابقه خانوادگی عدم توازن و تعادل هورمونی، یا بیماری های خاص می توانند منجر به کمبود استروژن شوند.

کمبود استروژن می تواند باعث مختل شدن رشد و عملکرد جنسی شود. همچنین می تواند خطر چاقی مفرط، پوکی استخوان و بیماری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

در سال های اخیر، درمان های مربوطه متحول تر و کارآمد تر شده اند. بسته به عاملی که باعث کمبود استروژن شده است، می توان نوع درمان، دوز مصرفی، و مدت زمان استفاده را تعیین کرد.

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم زمانی اتفاق می افتد که سلول های نرمی که درون کانال سرویکس قرار دارند (سلول های غده ای) به سطح بیرونی دهانه رحم پخش می شوند. معمولا بخش بیرونی دهانه رحم دارای سلول های سفت است (سلول های پوششی یا اپیتولیال). جایی که این دو نوع سلول متفاوت به هم برخورد می کنند منطقه «تغییر» نام دارد. سرویکس همان گردنه رحم است، جایی که رحم به واژن متصل می شود.

زخم دهانه رحم اصطلاحی است که نه تنها نگران کننده و اضطراب آور است، بلکه گمراه کننده هم هست. اما خیالتان راحت باشد، در واقع هیچ زخمی در رحم شما وجود ندارد!

زخم دهانه رحم در بین زنانی که در سن باروری هستند (یعنی معمولا بین ۱۵ تا ۴۴ سال) بسیار شایع است. این مشکل سرطانی نیست و برای باروری مشکلی ایجاد نمی کند. در واقع، اصلا بیماری محسوب نمی شود. با این حال، ممکن است برای بعضی خانم ها مشکلاتی ایجاد کند.

 

علائم زخم دهانه رحم چیست؟

ممکن است شما هم مثل خیلی از خانم هایی که زخم دهانه رحم دارند، علائمی نداشته باشید. عجیب است که حتی تا قبل از مراجعه به متخصص زنان و انجام معاینه فیزیکی پی به این موضوع نمی برید.

اما اگر علائمی دارید، ممکن است شامل موارد زیر شود:

  • ترشحات سبک مخاطی
  • لکه بینی بین هر سیکل قاعدگی
  • درد و خونریزی در حین و بعد از هر نزدیکی

درد و خونریزی می تواند در حین و پس از انجام معاینه فیزیکی نیز اتفاق بیفتد. برای بعضی از خانم ها، این علائم بسیار شدید هستند. ترشحات عذاب آور و اذیت کننده می شوند و درد شدید می تواند لذت آمیزش جنسی را تحت الشعاع قرار دهد.

زخم دهانه رحم شایع ترین دلیل خونریزی در ماه های انتهایی بارداری است.

دلیل به وجود آمدن این علائم این است که سلول های غده ای بسیار ظریف تر و حساس تر از سلول های پوششی هستند. آنها مخاط بیشتری تولید می کنند و راحت تر دچار خونریزی می شوند. اگر علائم مشابه اما سبک تر دارید، نباید به این فکر بیفتید که حتما زخم دهانه رحم دارید. اما بهتر است به پزشک مراجعه کنید و معاینه دقیق انجام دهید.

اگر بین هر پریود خونریزی دارید، ترشحات واژینال شما غیر طبیعی است، و در حین و بعد از نزدیکی درد شدیدی دارید، حتما به متخصص مراجعه کنید. زخم دهانه رحم زیاد جدی نیست اما این علائم و نشانه ها می توانند ناشی از شرایط و بیماری های دیگری باشند که ملزم به تشخیص و درمان هرچه سریع تر هستند. برخی از این شرایط عبارتند از:

  • عفونت
  • فیبروید یا پولیپ
  • آندومتریوز
  • مشکلات مربوط به IUD
  • مشکلات مربوط به بارداری
  • سرطان دهانه رحم، رحم، یا سایر سرطان ها

 

چه عواملی موجب بروز زخم دهانه رحم می شوند؟

تشخیص دلیل زخم دهانه رحم همیشه ممکن نیست. برخی زنان با این مشکل به دنیا می آیند. این موضوع می تواند مربوط به نوسانات هورمونی باشد. به همین دلیل است که در بین زنانی که در سنین باروری هستند رایج تر است. این شامل نوجوانان، زنان جوان، خانم های باردار و زنانی که از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن استفاده می کنند می شود.

اگر در حین استفاده از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن دچار زخم دهانه رحم شدید و علائم آن برایتان مشکل ساز شد و در مورد تغییر روش جلوگیری از بارداری با پزشک خود مشورت کنید.

زخم دهانه رحم در خانم های یائسه بسیار نادر است.

هیچ رابطه ای بین زخم دهانه رحم و گسترش سرطان دهانه رحم یا دیگر سرطان ها وجود ندارد.

 

زخم دهانه رحم چگونه تشخیص داده می شود؟

احتمال تشخیص زخم دهانه رحم در حین انجام معاینه فیزیکی و پاپ اسمیر بیشتر است. این وضعیت در واقع موقع معاینه فیزیکی قابل رویت است زیرا چون دهانه رحم قرمز تر و زبر تر از حالت عادی به نظر می رسد. و ممکن است در حین معاینه کمی هم خونریزی به وجود بیاید.

اگر علائمی ندارید و تست پاپ اسمیر شما نرمال است، به احتمال زیاد دیگر احتیاجی به انجام تست های بیشتر نیست.

اگر علائم شدید دارید (مثل درد در رابطه جنسی و ترشحات زیاد و شدید) پزشک شما ممکن است برا تشخیص دلیل اصلی آزمایش های بیشتری انجام دهد.

مرحله بعدی، فرآیندی به نام کولپوسکوپی است، که می تواند در مطب پزشک انجام شود، که شامل نورپردازی قوی و یک دستگاه مخصوص بزرگنمایی می شود تا شرایط رویت سرویکس از نزدیک تر فراهم شود.

در طول این فرآیند، یک تکه بافت کوچک نیز به عنوان نمونه برداشته می شود (بیوپسی/نمونه برداری) تا برای سرطانی بودن مورد آزمایش قرار بگیرد.

 

آیا این مشکل باید درمان شود؟

تا جایی که علائم برای شما آزار دهنده نباشد، دلیلی برای درمان زخم دهانه رحم وجود ندارد. بیشتر زنان مشکلات کمی را تجربه می کنند، و این وضعیت می تواند خود به خود برطرف شود.

اگر علائم شما متداوم و دردسرساز بود – مثل ترشحات واژینال، خونریزی یا درد درحین یا بعد از نزدیکی – در مورد نوع درمان خود با پزشک مشورت کنید.

اصلی ترین نوع درمان این وضعیت کوتر کردن است (Cauterization) که موجب توقف ترشحات غیر طبیعی و خونریزی می شود. این امر می تواند از طریق حرارت (دیاترمی/Diathermy) ، سرما (کرایوسرجری/Cryosurgery) یا نیترات نقره انجام شود.

هر کدام این فرآیندها می توانند تحت بی حسی موضعی در عرض چند دقیقه در مطب پزشک انجام شود. می توانید به محض اتمام کار، مطب را ترک کنید و تقریبا بلافاصله می توانید به بیشتر کارهای روزانه خود بپردازید. ممکن است برای چند ساعت تا چند روز کمی ناراحتی شبیه به درد قاعدگی داشته باشید. همچنین ممکن است به مدت چند هفته ترشح یا لکه بینی داشته باشید.

بعد از اتمام این فرآیند، دهانه رحم برای بهبود احتیاج به زمان دارد. توصیه می شود که تقریبا به مدت چهار هفته رابطه جنسی نداشته باشید و از استفاده از تامپون خودداری کنید. این کار به جلوگیری از عفونت هم کمک می کند.

پزشک شما نکاتی را برای مراقبت های بعد از این عمل ارائه می دهد و از شما می خواهد تا برای معاینات بعدی حتما مراجعه کنید. در این مدت اگر مسائل زیر را دارید، به پزشک خود اطلاع دهید:

  • ترشحات بد بو
  • خونریزی که از قاعدگی سنگین تر است
  • خونریزی که بیشتر از حد طول بکشد

اینها نشان دهنده وجود عفونت یا مشکلات جدی دیگر است که باید حتما درمان شود. کوتر کردن (Cauterization) این علائم را از بین می برد. این امکان وجود دارد که علائم برگردند، اما می توان عمل کوتر را تکرار کرد.

زخم دهانه رحم یک وضعیت خوش خیم است، نه یک بیماری، و معمولا جای نگرانی ندارد. خیلی از خانم ها حتی از داشتن این زخم مطلع نیستند تا زمانی که معاینه شوند.

اگر باردار هستید، به جنین آسیبی وارد نمی کند. اما اگر خونریزی دارید بهتر است این معاینه را انجام دهید تا مطمئن شوید. چون خونریزی در دوران بارداری امری جدی تلقی می شود.

این مشکل الزاما احتیاجی به درمان ندارد مگر اینکه ترشحات مشکل ساز شوند یا لذت رابطه جنسی را از بین ببرد. اگر علائمی دارید که به خودی خود از بین نمی روند، مطمئن باشید که فرآیند درمان مربوطه بسیار سریع، امن، بی خطر و کارآمد خواهد بود.

درباره ترشحات واژینال چه می دانید؟

ترشحات واژینال

ترشحات واژینال واژه ای است که برای مخاط و مایعاتی که از واژن خارج می شوند به کار می رود. ترشحات واژینال نگرانی رایجی بین خانم هاست. این ترشحات طبیعی هستند مگر اینکه با خارش، سوزش و یا علائم ناراحت کننده دیگر همراه باشد. بسیاری از کارشناسان توصیه می کنند که در صورت بروز این علائم به پزشک مراجعه شود و معاینات لازم انجام بگیرد، چون مشکلات مختلف می توانند علائم یکسان و شبیه به یکدیگر داشته باشند.

ترشحات واژینال توسط سلول های داخل رحم و سرویکس و تحت تأثیر هورمون زنانه استروژن تولید می شود. خانم هایی که به شکل طبیعی یائسه شده اند به دلیل وجود میزان کمتر استروژن ترشحات کمتری هم دارند. در خانم هایی که هنوز یائسه نشده اند، کاملا طبیعی است که روزانه به اندازه ۲ تا ۵ میلی لیتر (تقریبا نصف یا یک قاشق چایخوری) ترشحات سفید یا شفاف، غلیظ و مخاطی شکل و بی بو داشته باشند. با این حال، اندازه و غلظت ترشحات در هر خانمی متفاوت است. همچنین میزان این ترشحات در مرحله از سیکل ماهانه نیز متفاوت است. این میزان در بعضی مواقع قابل توجه تر است، مثل دوران بارداری، استفاده از داروهای ضدبارداری، حلقه های واژینال، نزدیک زمان تخمک گذاری، و یک هفته مانده به پریود.

به طور معمول، ترشحات واژینال حاوی سلول های پوستی، باکتری، مخاط و مایعات تولید شده در واژن و سرویکس است. ترشح طبیعی معمولا کمی بو دارد و تا حدی هم دهانه واژن را اذیت می کند. این ترشحات به محافظت از مجاری ادراری و واژینال در برابر عفونت ها کمک می کنند و بافت واژن را مرطوب و لغزنده می کند.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنم؟

ترشحات واژینال طبیعی و رایج است. با این حال، اگر علائم و نشانه های زیر را دارید باید حتما با پزشک معالج خود مشورت کنید:

  • خارش دهانه واژن، خود واژن یا لیبیا
  • قرمزی، سوزش، التهاب یا تورم پوست دهانه واژن
  • ترشحات کف مانند یا زرد و سبز
  • بوی بد
  • ترشحاتی با رگه هایی از خون
  • درد در هنگام رابطه جنسی یا دفع ادرار
  • دردهای شکمی یا لگنی

 

دلایل ترشحات واژینال غیرطبیعی

شایع ترین دلایل عبارتند از:

  • عفونت واژینال (عفونت مخمری، باکتریایی یا تریکوموناس)
  • عکس العمل بدن به یک جسم خارجی (مثل تامپون یا کاندوم) یا مواد دیگر (مثل اسپرم کش ها یا صابون)
  • تغییراتی که بعد از یائسگی بروز می کنند می توانند منجر به خشکی واژن، به خصوص در هنگام نزدیکی، شود. همچنین ترشحات آبکی و دیگر علائم را نیز شامل می شود.

 

آیا احتیاجی هست که معاینه شوم؟

معمولا بدون معاینه، امکان تشخیص طبیعی یا غیر طبیعی بودن ترشحات واژینال وجود ندارد. معاینه فیزیکی و آزمایش نمونه به دست آمده از واژن دقیق ترین راه تشخیص دلیل ترشحات غیرطبیعی است. هرگز قبل از معاینه شدن و بدون تشخیص پزشک، خود-درمانی نکنید، زیرا این کار ممکن است فرآیند تشخیص صحیح را دچار اختلال کند.

قبل از معاینه، پزشک شما ممکن است این سوال ها را بپرسد:

  • آیا در ناحیه کمر، دل، یا لگن خود احساس درد دارید؟
  • آیا شریک جنسی جدیدی دارید؟
  • آخرین پریود شما چه زمانی بوده است؟
  • آیا دارویی مصرف می کنید؟ (با تجویز پزشک، خودسر، داروهای گیاهی و …)
  • آیا به تازگی از پدهای بهداشتی، تامپون، دوش واژینال، محصولات بهداشتی بانوان، یا لوبریکانت استفاده کرده اید؟

در حین معاینه، پزشک تمامی ناحیه تناسلی را معاینه می کند و معاینه را به صورت داخلی هم انجام می دهد. پزشک شما بخشی از ترشحات را به عنوان نمونه بر می دارد و برای حصول اطمینان از وجود عفونت آن را تست می کند. بهتر است که برای کارایی بیشتر میزان pH و اسیدیته ترشحات نیز چک شود. واژینوسیس باکتریایی و تریکوموناس باعث می شوند که pH از حد نرمال بالاتر برود.

 

درمان

در برخی موارد، ممکن است تشخیصی داده شود و درمان بلافاصله بعد از معاینه شروع شود. در موارد دیگر، ممکن است معالج توصیه کند که تا آماده شدن جواب آزمایش درمانی انجام نشود.

در بعضی موارد، بنا به تشخیص پزشک، شریک جنسی خانم ها هم باید ارزیابی و درمان شوند. در طول درمان بهتر است از رابطه جنسی پرهیز کنید.

 

آیا می توانم خودم درمان کنم؟

بعضی خانم ها ترجیح می دهند که به دکتر مراجعه نکنند. با این حال، خوددرمانی می تواند فرآیند تشخیص درست را مختل کند، گران باشد، یا حتی علائم را بدتر کند. در بیشتر موارد، باید قبل از هر گونه درمان، معاینه فیزیکی انجام شود. در کل، نباید برای خلاص شدن از ترشحات از دوش واژینال استفاده کنید. چون اگر ترشحات به دلیل عفونت باشند، میزان و شدت آن را حتی بیشتر هم می کند.

 

نکات بهداشتی:

ترشحات غیر طبیعی واژینال ممکن است در زنانی که عادات خاصی دارند بیشتر رخ بدهد. مثل زنانی که از موارد زیر استفاده می کنند:

  • دوش واژینال
  • پدهای روزانه
  • اسپری، پودر، یا ژل های شستشوی زنانه
  • محصولات عطری
  • لباس های تنگ و پلاستیکی (جوراب شلواری، لباس زیر)

 

عادات بهداشتی تر عبارتند از:

  • برای شستن ناحیه تناسلی از آب یا مواد شستشوی غیر عطری و بدون صابون استفاده کنید. از آب گرم (نه داغ) و دست (نه دستمال) استفاده کنید.
  • از محصولات بهداشتی زنان و دوش واژینال استفاده نکنید. اگر بو یا ترشح اذیتتان می کند به پزشک مراجعه کنید.
  • از حمام کردن در وان آب داغ و مواد عطری خودداری کنید. آب گرم خالی خیلی بهتر است.
  • لباس زیر نخی بپوشید.
  • ناحیه تناسلی را با آب بشویید و بعد از شستشو خشک کنید. از دستمال مرطوب یا دستمال توالت عطری استفاده نکنید.

خونریزی های غیر طبیعی

خونریزی های غیر طبیعی ماهانه
خونریزی شدید و غیر طبیعی مشکلی رایج است که بسیاری از خانم ها اغلب در اواخر ۳۰ سالگی و اوایل ۴۰ سالگی تجربه می کنند. مقدار خونی که در یک پریود از دست می رود، مدت زمان پریود و همچنین تکرر آن در هر خانم با خانم دیگر متفاوت است. به همین دلیل تعریف درست از پریود “طبیعی” بسیار دشوار است. به علاوه اینکه، درک درست از پریود “طبیعی” و خونریزی شدید نیز در هر خانم فرق دارد. با این حال اگر علائم زیر را دارید، ممکن است از خونریزی شدید و غیر طبیعی رنج ببرید:
• اگر مجبور هستید فعالیت های روزانه خود را محدود کنید تا به دستشویی نزدیک باشید.
• اگر لباس هایتان مرتبا خونی می شود و همیشه نگران پس دادن خون به لباس ها هستید.
• اگر مدام احساس خجالت می کنید و با شریک زندگی تان راحت نیستید.
• اگر هر یکی دو ساعت، پد بهداشتی خود را بیشتر از یک بار عوض می کنید.
• اگر در هر بار پریود، بیشتر از ۷ روز خونریزی دارید.
• اگر هنگام خروج از منزل، مجبور هستید از چند پد بهداشتی همزمان استفاده کنید.
• اگر دردهای شدید انقباضی و ناراحت کننده دارید.
• اگر زودرنج شده اید، غمگین، مضطرب یا خسته اید.

کاواترم چیست؟

سیستم کاواترم نسل جدیدی از روش ابلیشن مخاط رحم برای درمان DUB (خونریزی غیر طبیعی رحم) است. کاواترم بر اساس تکنیک درمانهای کمتر تهاجمی (MIT) طراحی شده و جایگزینی امن، آسان و قابل اطمینان برای سایر اعمال جراحی سنگین مثل هیستروکتومی است. نتیجه درمان با کاواترم دائمی است. در این روش تمام یا بخش بسیار زیادی از دیواره داخلی رحم (اندومتر) ابلیت می شود و در نتیجه سبب از بین رفتن DUB می گردد. در اکثر موارد، این فرآیند به شکل سرپایی انجام می شود و در نتیجه احتیاجی به بستری شدن ندارد و بیماران می توانند به کارهای روزانه خود بازگردند.

فواید قابل توجه دستگاه کاواترم:
• می تواند تحت بی حسی موضعی، نخاعی یا عمومیِ سبک انجام شود.
• فرآیند درمان ۱۰ دقیقه است و با احتساب زمان آماده سازی ۲۰ دقیقه به طول می انجامد.
• حدودا ۹۵ درصد زنانی که با این روش درمان شده اند رضایت کامل داشته اند.
• بیماران قادر خواهند بود مدتی بعد از درمان به فعالیت روزانه خود بپردازند.
• نتیجه درمان دائمی است.
• قبل از درمان احتیاجی به استفاده از داروهای هورمونی نیست.

سیستم کاواترم شامل یک کاتتر یکبار مصرف با یک بالون سیلیکونی قابل تنظیم و یک یونیت سانترال است. درمان ۱۰ دقیقه ای ترکیبی است از حرارت، گردش و فشار آب به منظور منعقد کردن اندومتر و لایه زیرین میومتر تا عمق ۵ تا ۹ میلیمتری. با احتساب زمان آماده شدن، در کل این فرآیند ۲۰ دقیقه طول می کشد.

بعد از درمان با کاواترم چه اتفاقی می افتد؟
• معمولا همان روز عمل مرخص می شوید، در نتیجه می توانید در اسرع وقت به فعالیت های روزانه خود بپردازید.
• ممکن است احساس خستگی کنید، بنابراین توصیه می شود روز اول بعد از عمل از انجام کارهای سنگین بپرهیزید.
• بعد از درمان، برای تقریبا ۲ تا ۴ ساعت دردی شبیه به دردهای انقباضی قاعدگی حس خواهید کرد. این ناراحتی با مصرف داروهای مسکن از بین می رود.
• دوره ماهانه شما بین ۲ تا ۳ ماه بعد از درمان تثبیت و نرمال می شود.
• اکثر خانم ها خونریزی طبیعی یا خیلی کم را تجربه خواهند کرد، در حالیکه برخی دیگر به هیچ عنوان خونریزی نخواهند داشت، هرچند به زمان یائسگی هم نرسیده باشند.
• تقریبا تا ۶ هفته بعد از درمان ترشحات واژینال بروز می کنند. این کاملا طبیعی است و بخشی از فرآیند بهبود به شمار می آید. برخی خانم ها در طول ۱۰ تا ۱۴ روز اول بعد از درمان، ترشحات شدیدتری دارند، اما این تنها ۲ تا ۳ روز طول می کشد.
• تا دو هفته بعد از درمان نباید حمام کنید، به شنا بروید و رابطه جنسی داشته باشید. توصیه می شود که برای محافظت، از پدهای بهداشتی استفاده کنید. به هیچ عنوان از تامپون استفاده نکنید. این توصیه ها برای جلوگیری از خطر عفونت می باشد.

پرکاری تیروئید

پرکاری تیروئید (هیپرتیروئیدیسم) باعث می شود که غده تیروئید شما بیش از حد نیاز بدن شما هورمون تیروئید ترشح کند. این منجر به بالا رفتن سرعت عملکرد بدن شما (مثل ضربان قلب و سوخت و ساز) می شود.
شایع ترین دلیل پرکاری تیروئید، بیماری گریوز (Grave’s disease) است؛ بیماری که به سیستم ایمنی بدن آسیب می رساند.

علائم و نشانه های پرکاری تیروئید چیست؟

ممکن است در ابتدا، توجهی به علائم نداشته باشید، چون خیلی آهسته شروع به نمایان شدن می کنند. اما با گذر زمان، متابولیسمِ سریع تر باعث بروز این علائم می شود:
• کاهش وزن بدون تغییر در رژیم غذایی (اکثر بیماران کاهش وزن دارند اما نه همه)
• غذا خوردن بیشتر از حد معمول
• ضربان قلب سریع یا نامنظم یا احساس تپش قلب
• احساس اضطراب و نگرانی
• احساس زودرنجی
• مشکل خواب
• لرزش دست و انگشتان
• افزایش تعریق
• احساس گرما وقتی دیگران چنین حسی ندارند
• ضعف عضلانی
• اسهال یا اجابت مزاج بیش از حد طبیعی
• قاعدگی های کمتر یا سبک تر از حد طبیعی
پرکاری تیروئید خطر پوکی استخوان را افزایش می دهد (وضعیتی که در آن استخوان ها به قدری ضعیف می شوند که به سادگی می شکنند). در حقیقت، پرکاری تیروئیدممکن است قبل از اینکه هر کدام دیگر از علائم را تجربه کنید، استخوان های شما را تحت تأثیر قرار دهد. این موضوع به ویژه در زنانی صدق می کند که یائسه شده اند و یا در حال حاضر در معرض ابتلا به پوکی استخوان هستند.

درمان
بسته به دلیل و علائم بیماری شما، پزشک معالج انتخاب های گوناگونی دارد. درمان ممکن است شامل این موارد باشد:
دارو
۱٫ داروهای ضد تیروئید که تولید هورمون تیروئید را مهار می کند. این داروها آسیب ماندگار و طولانی به تیروئید نمی زنند.
۲٫ بلوک کننده های بتا (مهارکننده گیرنده های بتا) باعث مهار تأثیر هورمون تیروئید روی بدن می شود. این داروها می توانند در پایین آوردن ضربان قلب و     درمان علائم دیگر (تا زمانی که نوع دیگری از درمان استفاده شود) کمک کنند. بلوک کننده های بتا میزان هورمون تیروئید را کم نمی کنند.
یُد رادیواکتیو. این درمان سلول های تیروئید را که هورمون تیروئید تولید می کنند از بین می برند. اغلب، انجام این کار باعث کم کاری تیروئید دائمی می شود.
عمل جراحی. با جراحی تیروئید، کل این غده یا بخش بزرگی از آن خارج می شود. این ممکن است منجر به کم کاری تیروئید دائمی شود.

کم کاری تیروئید

کم کاری تیروئید یا هیپوتیروئیدیسم (hypothyroidism) زمانی اتفاق می افتد که غده تیروئید به اندازه کافی هورمون تیروئید ترشح نمی کند. به این مشکل به اصطلاح «تیروئید کم فعال» هم می گویند. این امر موجب کاهش سرعت عملکرد بدن، مثل سوخت و ساز، می شود.

در ایالات متحده، شایع ترین دلیل کم کاری تیروئید، بیماری هاشیموتو است. در کسانی که بیماری هاشیموتو دارند، سیستم ایمنی بدن به اشتباه به غده تیروئید حمله می کند. این حمله موجب آسیب دیدن تیروئید می شود و در نتیجه هورمون کافی تولید نمی شود. کم کاری تیروئید همچنین می تواند بر اثر عوامل زبر به وجود بیاید:

  • درمان پرکاری تیروئید (یدرادیواکتیو/radioiodine)
  • پرتو درمانی برخی سرطان ها
  • برداشتن غده تیروئید

علائم و نشانه های کم کاری تیروئید چیست؟

علائم کم کاری تیروئید اغلب در طی چند سال توسعه پیدا می کنند. در ابتدا ممکن است احساس خستگی و رخوت کنید. بعدتر، ممکن است علامت ها و نشانه هایی را تجربه کنید که ناشی از پایین آمدن سرعت متابولیسم یا سوخت و ساز بدن باشد، مثل:

  • احساس سرما وقتی دیگران چنین حسی ندارند
  • یبوست
  • ضعف عضلانی
  • افزایش وزن، حتی اگر تغییری در رژیم غذایی خود نداده اید
  • درد در عضلات و مفاصل
  • احساس غم و افسردگی
  • احساس خستگی زیاد
  • پوست خشک و رنگ پریده
  • موهای خشک و نازک
  • ضربان قلب پایین
  • تعریق کمتر از حد طبیعی
  • صورت پف کرده
  • صدای کلفت
  • خونریزی ماهانه بیش از حد معمول

در عین حال ممکن است LDL یا کلسترول «بد» داشته باشید، که می تواند خطر بیماری قلبی را نیز در شما بالا ببرد.

کم کاری تیروئید چگونه درمان می شود؟

کم کاری تیروئید با داروهایی درمان می شود که به بدن شما هورمون تیروئید لازم برای طبیعی کار کردن را می رساند. رایج ترین داروهای مربوطه، هورمون هایی هستند که ساخته دست انسان است و تیروئید شما آن را می سازد. این امکان وجود دارد که مجبور باشید باقی عمر خود این داروها را استفاده کنید. اگر مصرف داروها طبق تجویز پزشک باشد، هیچ ضرری برای شما نخواهند داشت.

تیروئیدیت پس از زایمان

تیروئیدیت پس از زایمان یعنی التهاب تیروئید بعد از زایمان و حدودا ۱۰ درصد از زنان به آن مبتلا می شوند. معمولا این مشکل تشخیص داده نمی شود چون علائم آن بسیار شبیه به علائم افسردگی بعد از زایمان است. زنانی که تیروئیدیت پس از زایمان دارند مدام احساس خستگی می کنند و نوسانات خلقی دارند.

این مشکل معمولا در دو مرحله اتفاق می افتد، گرچه همه زنانی که این مشکل را دارند هم الزاما هر دو مرحله را تجربه نمی کنند.

  • مرحله اول بین ماه اول تا چهارم بعد از زایمان شروع می شود و معمولا ۱ تا ۲ ماه طول می کشد. در این مرحله ممکن است نشانه ها و علائم پرکاری تیروئید را تجربه کنید، چون تیروئید آسیب دیده مدام هورمون تیروئید را به جریان خون می فرستد.
  • مرحله دوم از ماه چهارم تا هشتم بعد از زایمان شروع می شود و بین ۶ تا ۱۲ ماه طول می کشد. در این مرحله ممکن است علائم و نشانه های کم کاری تیروئید را تجربه کنید زیرا غده تیروئید اکثر میزان هورمونش را از دست داده یا اینکه حمله خود ایمنی بدن به تیروئید تمام شده و تیروئید کم کم رو به بهبودی می رود.

چه کسانی در خطر تیروئیدیت پس از زایمان هستند؟

ممکن است سیستم ایمنی شما باعث این مشکل شود. اگر شما بیماری خود ایمنی دارید، مثل دیابت نوع ۱، خطر ابتلای شما بالاتر است.

همچنین خطر ابتلا به این مشکل بالاتر می رود اگر:

  • سابقه شخصی یا خانوادگی اختلالات تیروئیدی دارید
  • در بارداری قبلی خود این مشکل را داشته اید
  • هپاتیت مزمن فعال دارید

تیروئیدیت پس از زایمان چگونه درمان می شود؟

درمان این مشکل به این بستگی دارد که بیمار در کدام مرحله است و چه علائمی دارد. برای مثال، اگر علائم پرکاری تیروئید در مرحله اول را داشته باشید، درمان شما ممکن است شامل داروهایی شود که ضربان قلب را پایین می آورد.

در اکثر زنانی که تیروئیدیت پس از زایمان دارند، معمولا تیروئید در مدت ۱۲ تا ۱۸ ماه پس از شروع علائم، به حالت عادی باز می گردد. اما اگر سابقه تیروئیدیت پس از زایمان دارید، خطر ابتلا به کم کاری دائمی تیروئید در عرض ۵ تا ۱۰ سال بسیار بالا می رود.