نوشته‌ها

غلبه استروژن چیست؟

علائمی که نشان دهنده استروژن بالا هستند:

تعادل استروژن برای اینکه بدن بتواند عملکرد درستی داشته باشد ضروری است. زمانی که هورمون ها توازن دارند، همه چیز تقریبا همانطور که باید عمل می کند. اما وقتی این توازن به هم بریزد، مشکلات زیادی به وجود می آید. در زنان، هورمون استروژن غالبا در تخمدان ها تولید می شود، اگرچه همچنین توسط سلول های چربی و غده فوق کلیوی نیز به وجود می آید. در ابتدای بلوغ، استروژن در رشد مشخصه های ثانویه جنسی نقش مهمی دارند: سینه ها، موهای زیر بغل و شرمگاهی. استروژن با کنترل رشد پوشش داخلی رحم در طول اولین مرحله سیکل ماهانه، به تنظیم آن کمک می کند. اگر تخمک بارور نشود، میزان استروژن به شدت کاهش پیدا می کند و پریود شروع می شود. اگر تخمک بارور شود، استروژن با کمک پروژسترون از تخمک گذاری مجدد در دوران بارداری جلوگیری می کند.

استروژن همچنین در سایر فرآیندهای بدن نیز نقش دارد، مثل ساخت استخوان. استروژن به همراه کلسیم، ویتامین D و هورمون های دیگر، به ساخت استخوان کمک می کند، به همین دلیل است که در میانسالی، وقتی میزان استروژن در بدن کم می شود، فرآیند تولید استخوان نیز کندتر می شود. زمانی که خانم ها به سن یائسگی می رسند، میزان از بین رفتن استخوان ها از تولید آنها بیشتر می شود. این هورمون همچنین در حفظ ضخامت و قدرت دیواره واژن و پوشش مجرای ادراری، مرطوب و لغزنده نگه داشتن واژن، لخته شدن خون و عملکردهای بدنی دیگر نقش دارد، که روی ماهیچه های لگن، غشای مخاطی، پوست و مو تأثیر می گذارد.

یک زن در طول زندگی اش بارها و بارها تغیری در میزان استروژن را تجربه می کند، از زمان بلوغ تا بارداری تا یائسگی. کاهش در تولید استروژن که بر اثر یائسگی باشد می تواند منجر به علائمی مثل گر گرفتگی، خشکی واژن و کاهش میل جنسی شود. اکثر ما این را به خوبی می دانیم، حتی اگر یائسه نشده باشیم. اما اگر استروژن بیش از حد تولید شود، چه اتفاقی در بدن می افتد؟

دلایل احتمالی افزایش بیش از حد تولید استروژن:

میزان استروژن در بدن با بلوغ و بارداری افزایش می یابد، اما این اتفاق می تواند در بازه های زمانی دیگر هم بیفتد. تنها دو دلیل وجود دارد که استروژن در بدن انباشته می شود: ۱) یا اینکه بدن خود به خود شروع به تولید بیش از حد آن می کند، ۲) یا اینکه آن را از محیط اطراف و رژیم غذایی وارد بدن می شود.

اگر در مقایسه با سایر هورمون ها، استروژن شما بالا تر است، معمولا به این مسئله «غلبه استروژن» می گویند، چون در این حالت، این هورمون خاص روی بقیه هورمون ها تسلط دارد. در اصل، این موضوع خیلی به میزان پروژسترون ربط دارد (هورمون دیگری که به تنظیم سیکل ماهانه کمک می کند).

کمی باعث تعجب است که انباشته شدن استروژن در بدن آنقدرها هم سخت  نیست، زیرا ما دائما با ترکیبات مشابه استروژن سر و کار داریم، مثل غذاهایی که آلوده به آفت کش های سمی، علف کش ها، و یا حاوی هورمون رشد هستند. خیلی از محصولاتی که روزانه در منزل از آنها استفاده می کنیم، ترکیباتی شبیه استروژن دارند مثل پلاستیک ها، مواد شوینده، لوازم آرایشی و … . بسیاری از این مواد سمی منجر به اضافه وزن می شوند و همین امر موجب تحریک تولید استروژن بیشتر از طریق خود سلول های چربی می شود.

دلایل دیگری هم برای غلبه استروژن وجود دارد:

  • سوء مصرف الکل
  • استرس
  • داروها
  • دیابت
  • فشار خون بالا
  • چاقی مفرط
  • بیماری قلبی
  • غذاهایی که حاوی فیتو استروژن هستند مثل سویا

با این وضع، جای تعجب ندارد که غلبه استروژن روز به روز در حال افزایش است – در حقیقت آمارهای اخیر نشان داده است که بیشتر از ۵۰ درصد از خانم های ۳۵ سال و بالاتر چنین مشکلی دارند.

خب، حالا چطور بفهمیم که باید از پزشک بخواهیم سطح استروژن ما را بررسی کند؟

در اینجا چند نشانه ذکر شده که بیانگر میزان بالای استروژن است:

  • در حال افزایش وزن هستید، در حالیکه هیچ تغییری در رژیم غذایی و سبک زندگی خود نداده اید.
  • سیکل های ماهانه نامنظم یا غیرعادی دارید.
  • حساس شدن یا تورم پستان ها
  • وجود توده هایی در سینه
  • نوسانات خلقی
  • سردردهای مداوم
  • ریزش مو
  • ضعیف شدن عملکرد حافظه
  • بی خوابی یا مشکلات دیگر مربوط به خواب
  • خستگی همیشگی

علائم کمبود استروژن در زنان

چرا تعادل و توازن هورمونی مهم است؟

استروژن یک هورمون است. هورمون ها نقش اساسی در سلامت نگه داشتن بدن دارند. معمولا خانم ها با استروژن سر و کار دارند. البته مردها هم استروژن تولید می کنند، اما خانم ها میزان بیشتری تولید می کنند.

هورمون استروژن:

  • باعث رشد جنسی در دخترانی که به سن بلوغ می رسند می شود.
  • رشد پوشش داخلی رحم را در هر سیکل ماهانه و در آغاز بارداری کنترل می کند.
  • باعث بروز تغییرات در بافت سینه در دختران نوجوان و خانم های باردار می شود.
  • در سوخت و ساز کلسترول و استخوان ها نقش دارد.
  • میزان دریافت غذا، وزن بدن، سوخت و ساز گلوکز و حساسیت به انسولین را تنظیم می کند.

 

علائم کمبود استروژن چیست؟

دخترانی که به سن بلوغ نرسیده اند و زنانی که به سن یائسگی نزدیک می شوند احتمال بیشتری برای ابتلا به کمبود استروژن دارند. با این حال، زنان در هر سنی می توانند این مشکل را تجربه کنند.

علائم شایع کمبود استروژن عبارتند از:

  • درد در هنگام نزدیکی به دلیل خشکی واژن
  • افزایش احتمال عفونت های ادراری (UTIs) به خاطر نازک شدن مجرای ادرار
  • قاعدگی نامنظم یا عدم قاعدگی
  • نوسانات خلقی
  • احساس گر گرفتگی
  • حساس شدن سینه ها
  • سر درد یا شدید شدن علائم میگرن در کسانی که از قبل میگرن داشته اند
  • افسردگی
  • مشکل در تمرکز کردن
  • خستگی بیش از حد

یکی دیگر از عوامل می تواند شکننده تر شدن استخوان ها باشد. این امر به دلیل کاهش تراکم استخوان هاست. استروژن به همراه کلسیم، ویتامین D و سایر املاح معدنی به تقویت استخوان ها کمک می کند. اگر میزان استروژن در بدن کم باشد، ممکن است تراکم استخوان کاهش پیدا کند.

اگر کمبود استروژن درمان نشود، می تواند منجر به ناباروری و نازایی در زنان شود.

 

چه عواملی باعث کمبود استروژن می شوند؟

استروژن در تخمدان ها تولید می شود. هر چیزی که تخمدان ها را تحت تأثیر قرار بدهد، تولید استروژن را نیز تحت الشعاع قرار خواهد داد.

خانم های جوان ممکن است به دلیل عوامل زیر دچار کمبود استروژن شوند:

  • ورزش های شدید و سنگین
  • اختلال در تغذیه (مثل کم اشتهایی عصبی)
  • کم کاری غده هیپوفیز
  • نارسایی تخمدان زودرس (یائسگی زودرس) که می تواند ناشی از مشکلات ژنتیکی، وجود سموم، یا بیماری خود ایمنی باشد
  • سندروم تِرنِر (Turner Syndrome)
  • بیماری های مزمن کلیوی

در زنان بالای ۴۰ سال، کمبود استروژن می تواند نشان دهنده نزد یک شدن به یائسگی باشد. این بازه زمانی دوره پیش یائسگی نام دارد.

در این دوره، تخمدان ها هنوز هم استروژن تولید می کنند و تا زمان فرا رسیدن یائسگی آهسته آهسته، کم و کم تر می شود. زمانی که دیگر استروژن تولید نشود، یائسگی آغاز می شود.

 

عوامل خطرساز برای کمبود استروژن:

شایع ترین عوامل خطرساز برای کمبود استروژن عبارتند از:

  • سن (زیرا تخمدان ها به مرور زمان استروژن کمتری تولید می کنند)
  • سابقه خانوادگی در مسائل و مشکلات هورمونی مثل کیست تخمدان
  • اختلال تغذیه
  • رژیم های سخت و سنگین
  • ورزش های سنگین
  • مشکل در غده هیپوفیز

 

کمبود استروژن چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص درست کمبود استروژن می تواند از بسیاری از مشکلات جلوگیری کند. اگر علائم کمبود استروژن را دارید، با دکتر خود مشورت کنید. پزشک شما می تواند علائم را مورد بررسی قرار دهد و تشخیص لازم را فراهم کند. تشخیص زودهنگام و به موقع می تواند از بروز مشکلات بیشتر در آینده جلوگیری کند.

در هنگام ویزیت، پزشک شما سوال هایی در مورد سوابق خانوادگی شما می پرسد و علائم شما را بررسی می کند. همچنین مورد معاینه فیزیکی هم قرار می گیرید. ممکن است نیاز به آزمایش خون نیز باشد تا سطح هورمون های شما اندازه گیری شود.

اگر این علائم را تجربه می کنید، احتیاج به تست استرادیول دارید:

  • گُر گرفتگی (hot flashes)
  • تعریق شبانه
  • بی خوابی
  • آمنوره (قطع کامل قاعدگی)

در برخی موارد، ممکن است پزشک یک اسکن مغز هم تجویز کند تا ناهنجاری های احتمالی که غدد درون ریز را تحت تأثیر قرار می دهد مورد ارزیابی قرار دهد. تست DNA نیز برای این کار تجویز می شود.

 

کمبود استروژن چگونه درمان می شود؟

خانم هایی که کمبود استروژن دارند با درمان هورمونی بهبود می یابند.

 

استروژن درمانی:

خانم های بین سنین ۲۵ تا ۵۰ که کمبود استروژن دارند، معمولا دوز بالایی از استروژن دریافت می کنند. این می تواند خطرات مربوط به استخوان، بیماری های قلبی عروقی و سایر ناهنجاری های هورمونی را کاهش دهد.

دوز استروژن به شدت مشکل و نحوه درمان بستگی دارد. استروژن را می توان از این طرق استفاده کرد:

  • دهانی (خوراکی)
  • موضعی
  • واژینال
  • تزریق

در برخی موارد، حتی بعد از اینکه سطح استروژن به حالت عادی رسید باید درمان به صورت طولانی مدت انجام بگیرد. این یعنی دوزهای کم استروژن در طول یک مدت زمان مورد نظر استفاده می شود تا سطح کنونی استروژن ثابت بماند.

درمان با استروژن همچنین می تواند شدت علائم یائسگی و خطر شکستن و مو برداشتن استخوان ها را کاهش دهد.

درمان با استروژن طولانی مدت برای خانم هایی که به یائسگی نزدیک می شوند و همچنین عمل هیسترکتومی را انجام داده اند پیشنهاد می شود. در بقیه موارد، درمان با استروژن تنها برای یک تا دو سال تجویز می شود. این به خاطر آن است که درمان استروژنی می تواند خطر ابتلا به سرطان را بالا ببرد.

 

روش جایگزین هورمونی (HRT)

HRT برای تقویت سطح هورمون طبیعی بدن استفاده می شود. اگر به یائسگی نزدیک هستید، پزشک شما ممکن است HRT را تجویز کند. یائسگی باعث می شود سطح استروژن و پروژسترون به طرز چشمگیری کاهش پیدا کند. HRT می تواند به توازن دوباره این سطوح کمک کند.

در این درمان، هورمون ها به طرق زیر استعمال می شود:

  • موضعی
  • دهانی (خوراکی)
  • واژینال
  • تزریق

درمان HRT را می توان از لحاظ دوز مصرفی، مدت زمان استفاده و ترکیب هورمون ها تنظیم کرد. برای مثال، بسته به نوع تشخیص، معمولا پروژسترون را همراه با استروژن تجویز می کنند.

زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند و تحت درمان با HRT هستند، بیشتر در خطر افزایش بیماری های قلبی عروقی هستند. همچنین تحقیقات نشان داده اند که خطر لخته شدن خون، سکته مغزی و سرطان سینه هم افزایش می یابد.

 

کمبود استروژن و افزایش وزن: آیا ارتباطی وجود دارد؟

هورمون های جنسی، مثل استروژن، روی میزان چربی در بدن تأثیر می گذارد. استروژن سوخت و ساز گلوکز و لیپیدها را تنظیم می کند. اگر میزان استروژن در بدن شما کم است، می تواند به افزایش وزن منجر شود. تحقیقات نشان داده است که می تواند به همین دلیل باشد که زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند احتمال اضافه وزن بیشتری دارند. داشتن اضافه وزن می تواند خطر چاقی مفرط، دیابت و بمیاری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

اگر سطح استروژن ئر بدن شما پایین است و روی وزن شما تأثیرگذار بوده، با پزشک خود مشورت کنید. او می تواند علائم شما را ارزیابی کند و راهکارهای مناسب را ارائه دهد. بهترین کار این است که همیشه رژیم غذایی متعادل داشته باشید و مرتبا ورزش کنید. برای داشتن رژیم و برنامه ورزشی مناسب با شرایط خودتان به متخصص مراجعه کنید.

 

دیدگاه کلی:

هورمون ها، مثل استروژن، نقش بسیار مهم و حیاتی در سلامت کلی شما بازی می کنند. مشکلات ژنتیکی، سابقه خانوادگی عدم توازن و تعادل هورمونی، یا بیماری های خاص می توانند منجر به کمبود استروژن شوند.

کمبود استروژن می تواند باعث مختل شدن رشد و عملکرد جنسی شود. همچنین می تواند خطر چاقی مفرط، پوکی استخوان و بیماری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

در سال های اخیر، درمان های مربوطه متحول تر و کارآمد تر شده اند. بسته به عاملی که باعث کمبود استروژن شده است، می توان نوع درمان، دوز مصرفی، و مدت زمان استفاده را تعیین کرد.

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم زمانی اتفاق می افتد که سلول های نرمی که درون کانال سرویکس قرار دارند (سلول های غده ای) به سطح بیرونی دهانه رحم پخش می شوند. معمولا بخش بیرونی دهانه رحم دارای سلول های سفت است (سلول های پوششی یا اپیتولیال). جایی که این دو نوع سلول متفاوت به هم برخورد می کنند منطقه «تغییر» نام دارد. سرویکس همان گردنه رحم است، جایی که رحم به واژن متصل می شود.

زخم دهانه رحم اصطلاحی است که نه تنها نگران کننده و اضطراب آور است، بلکه گمراه کننده هم هست. اما خیالتان راحت باشد، در واقع هیچ زخمی در رحم شما وجود ندارد!

زخم دهانه رحم در بین زنانی که در سن باروری هستند (یعنی معمولا بین ۱۵ تا ۴۴ سال) بسیار شایع است. این مشکل سرطانی نیست و برای باروری مشکلی ایجاد نمی کند. در واقع، اصلا بیماری محسوب نمی شود. با این حال، ممکن است برای بعضی خانم ها مشکلاتی ایجاد کند.

 

علائم زخم دهانه رحم چیست؟

ممکن است شما هم مثل خیلی از خانم هایی که زخم دهانه رحم دارند، علائمی نداشته باشید. عجیب است که حتی تا قبل از مراجعه به متخصص زنان و انجام معاینه فیزیکی پی به این موضوع نمی برید.

اما اگر علائمی دارید، ممکن است شامل موارد زیر شود:

  • ترشحات سبک مخاطی
  • لکه بینی بین هر سیکل قاعدگی
  • درد و خونریزی در حین و بعد از هر نزدیکی

درد و خونریزی می تواند در حین و پس از انجام معاینه فیزیکی نیز اتفاق بیفتد. برای بعضی از خانم ها، این علائم بسیار شدید هستند. ترشحات عذاب آور و اذیت کننده می شوند و درد شدید می تواند لذت آمیزش جنسی را تحت الشعاع قرار دهد.

زخم دهانه رحم شایع ترین دلیل خونریزی در ماه های انتهایی بارداری است.

دلیل به وجود آمدن این علائم این است که سلول های غده ای بسیار ظریف تر و حساس تر از سلول های پوششی هستند. آنها مخاط بیشتری تولید می کنند و راحت تر دچار خونریزی می شوند. اگر علائم مشابه اما سبک تر دارید، نباید به این فکر بیفتید که حتما زخم دهانه رحم دارید. اما بهتر است به پزشک مراجعه کنید و معاینه دقیق انجام دهید.

اگر بین هر پریود خونریزی دارید، ترشحات واژینال شما غیر طبیعی است، و در حین و بعد از نزدیکی درد شدیدی دارید، حتما به متخصص مراجعه کنید. زخم دهانه رحم زیاد جدی نیست اما این علائم و نشانه ها می توانند ناشی از شرایط و بیماری های دیگری باشند که ملزم به تشخیص و درمان هرچه سریع تر هستند. برخی از این شرایط عبارتند از:

  • عفونت
  • فیبروید یا پولیپ
  • آندومتریوز
  • مشکلات مربوط به IUD
  • مشکلات مربوط به بارداری
  • سرطان دهانه رحم، رحم، یا سایر سرطان ها

 

چه عواملی موجب بروز زخم دهانه رحم می شوند؟

تشخیص دلیل زخم دهانه رحم همیشه ممکن نیست. برخی زنان با این مشکل به دنیا می آیند. این موضوع می تواند مربوط به نوسانات هورمونی باشد. به همین دلیل است که در بین زنانی که در سنین باروری هستند رایج تر است. این شامل نوجوانان، زنان جوان، خانم های باردار و زنانی که از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن استفاده می کنند می شود.

اگر در حین استفاده از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن دچار زخم دهانه رحم شدید و علائم آن برایتان مشکل ساز شد و در مورد تغییر روش جلوگیری از بارداری با پزشک خود مشورت کنید.

زخم دهانه رحم در خانم های یائسه بسیار نادر است.

هیچ رابطه ای بین زخم دهانه رحم و گسترش سرطان دهانه رحم یا دیگر سرطان ها وجود ندارد.

 

زخم دهانه رحم چگونه تشخیص داده می شود؟

احتمال تشخیص زخم دهانه رحم در حین انجام معاینه فیزیکی و پاپ اسمیر بیشتر است. این وضعیت در واقع موقع معاینه فیزیکی قابل رویت است زیرا چون دهانه رحم قرمز تر و زبر تر از حالت عادی به نظر می رسد. و ممکن است در حین معاینه کمی هم خونریزی به وجود بیاید.

اگر علائمی ندارید و تست پاپ اسمیر شما نرمال است، به احتمال زیاد دیگر احتیاجی به انجام تست های بیشتر نیست.

اگر علائم شدید دارید (مثل درد در رابطه جنسی و ترشحات زیاد و شدید) پزشک شما ممکن است برا تشخیص دلیل اصلی آزمایش های بیشتری انجام دهد.

مرحله بعدی، فرآیندی به نام کولپوسکوپی است، که می تواند در مطب پزشک انجام شود، که شامل نورپردازی قوی و یک دستگاه مخصوص بزرگنمایی می شود تا شرایط رویت سرویکس از نزدیک تر فراهم شود.

در طول این فرآیند، یک تکه بافت کوچک نیز به عنوان نمونه برداشته می شود (بیوپسی/نمونه برداری) تا برای سرطانی بودن مورد آزمایش قرار بگیرد.

 

آیا این مشکل باید درمان شود؟

تا جایی که علائم برای شما آزار دهنده نباشد، دلیلی برای درمان زخم دهانه رحم وجود ندارد. بیشتر زنان مشکلات کمی را تجربه می کنند، و این وضعیت می تواند خود به خود برطرف شود.

اگر علائم شما متداوم و دردسرساز بود – مثل ترشحات واژینال، خونریزی یا درد درحین یا بعد از نزدیکی – در مورد نوع درمان خود با پزشک مشورت کنید.

اصلی ترین نوع درمان این وضعیت کوتر کردن است (Cauterization) که موجب توقف ترشحات غیر طبیعی و خونریزی می شود. این امر می تواند از طریق حرارت (دیاترمی/Diathermy) ، سرما (کرایوسرجری/Cryosurgery) یا نیترات نقره انجام شود.

هر کدام این فرآیندها می توانند تحت بی حسی موضعی در عرض چند دقیقه در مطب پزشک انجام شود. می توانید به محض اتمام کار، مطب را ترک کنید و تقریبا بلافاصله می توانید به بیشتر کارهای روزانه خود بپردازید. ممکن است برای چند ساعت تا چند روز کمی ناراحتی شبیه به درد قاعدگی داشته باشید. همچنین ممکن است به مدت چند هفته ترشح یا لکه بینی داشته باشید.

بعد از اتمام این فرآیند، دهانه رحم برای بهبود احتیاج به زمان دارد. توصیه می شود که تقریبا به مدت چهار هفته رابطه جنسی نداشته باشید و از استفاده از تامپون خودداری کنید. این کار به جلوگیری از عفونت هم کمک می کند.

پزشک شما نکاتی را برای مراقبت های بعد از این عمل ارائه می دهد و از شما می خواهد تا برای معاینات بعدی حتما مراجعه کنید. در این مدت اگر مسائل زیر را دارید، به پزشک خود اطلاع دهید:

  • ترشحات بد بو
  • خونریزی که از قاعدگی سنگین تر است
  • خونریزی که بیشتر از حد طول بکشد

اینها نشان دهنده وجود عفونت یا مشکلات جدی دیگر است که باید حتما درمان شود. کوتر کردن (Cauterization) این علائم را از بین می برد. این امکان وجود دارد که علائم برگردند، اما می توان عمل کوتر را تکرار کرد.

زخم دهانه رحم یک وضعیت خوش خیم است، نه یک بیماری، و معمولا جای نگرانی ندارد. خیلی از خانم ها حتی از داشتن این زخم مطلع نیستند تا زمانی که معاینه شوند.

اگر باردار هستید، به جنین آسیبی وارد نمی کند. اما اگر خونریزی دارید بهتر است این معاینه را انجام دهید تا مطمئن شوید. چون خونریزی در دوران بارداری امری جدی تلقی می شود.

این مشکل الزاما احتیاجی به درمان ندارد مگر اینکه ترشحات مشکل ساز شوند یا لذت رابطه جنسی را از بین ببرد. اگر علائمی دارید که به خودی خود از بین نمی روند، مطمئن باشید که فرآیند درمان مربوطه بسیار سریع، امن، بی خطر و کارآمد خواهد بود.

افتادگی اعضای لگنی

افتادگی اعضای لگنی یا POP (Pelvic Organ Prolapse) چیست؟

افتادگی با بیرون زدگی ارگان های لگنی زمانی اتفاق می افتد که یکی از اعضای لگنی مثل مثانه پرولاپس می کند، یعنی از جای طبیعی خود در زیر شکم به پایین کشیده می شود و به دیواره واژن فشار وارد می کند. این اتفاق ممکن است زمانی رخ بدهد که ماهیچه هایی که اعضای لگنی را سر جای خود نگه می دارند ضعیف شده اند یا به دلیل زایمان یا اعمال جراحی دچار کشیدگی شده اند.

بسیاری از زنان یکی از انواع افتادگی اعضای لگنی را در طول زندگی خود تجربه می کنند. این مشکل می تواند بسیار ناراحت کننده و دردناک باشد. اما معمولا مشکل بزرگی برای سلامتی ایجاد نمی کند. معمولا وضعیت این بیماران وخیم تر از وضع کنونی شان نمی شود و برخی زنان حتی به مرور زمان بهتر می شوند.

گاهی اوقات ممکن است همزمان بیش از یکی از اعضای لگنی دچار افتادگی شود. اعضایی که امکان پرولاپس دارند عبارتند از:

  • مثانه. شایع ترین افتادگی در مثانه اتفاق می افتد.
  • مجرای ادراری
  • رحم
  • واژن
  • روده کوچک
  • راست روده (رکتوم)

 

چه چیزی باعث افتادگی اعضای لگنی می شود؟

این اتفاق بیشتر مربوط به زایمان می شود. به شور طبیعی، اعضای لگنی توسط ماهیچه ها و بافت های موجود در زیر شکم سر جای خود نگه داشته می شوند. در حین زایمان، این عضلات ضعیف یا کشیده می شوند و اگر به حالت اول برنگردند دیگر توانایی نگهداری از اعضای لگنی را نخواهند داشت.

همچنین ممکن است افتادگی (پرولاپس) به دلیل انجام عمل هیسترکتومی (برداشتن رحم) اتفاق بیفتد. گاهی اوقات برداشتن رحم می تواند باعث می شود که اعضای لگنی دیگر، تکیه گاهی برای ثابت ماندن نداشته باشند.

 

افتادگی اعضای لگنی می تواند توسط هر چیزی که به شکم فشار بیاورد وخیم تر هم بشود. مثل:

  • اضافه وزن شدید (چاقی مفرط)
  • سرفه های طولانی مدت
  • یبوست مداوم
  • تومور در اعضا

زنان مسن تر بیشتر در معرض این مشکل هستند. این موضوع همچنین می تواند ارثی باشد.

 

علائم:

  • احساس فشار از طرف اعضای لگنی روی دیواره واژن. این شایع ترین علامت است.
  • احساس سنگینی زیر شکم
  • احساسی شبیه به اینکه انگار یک چیزی در حال بیرون افتادن از واژن است.
  • احساس کش آمدن کشاله ران، یا درد در پایین کمر
  • دفع ادرار بدون اراده (بی اختیاری ادرار)، یا نیاز مکرر به دفع ادرار
  • احساس درد در واژن هنگام نزدیکی
  • مشکل در اجابت مزاج، مخصوصا یبوست