۴ نشانه ای که ممکن است ناشی از عادت ماهانه باشد

اینکه بسیاری از زنان ساعتهای زیادی را مشغول کار باشند موضوع جدید و تعجب آوری نیست. مسئولیت های داخل خانه، کار بیرون از منزل، فشار و استرس همه و همه روی هم جمع می شوند. با وجود چنین زندگی پر هرج و مرجی، خیلی راحت می توان دچار درد و ناراحتی شد، مخصوصا دردهایی که با عادت ماهانه مرتبط است. بدن ما به شدت پیچیده است و غالبا از الگوهای خاصی پیروی می کند که ارتباط مستقیمی با هورمون ها و میزان استرس دارد و شاید برای ما قابل مشاهده نباشند اما با وجود تکنولوژی های جدید قابل ثبت هستند. اخیرا استفاده از app های گوناگون می تواند به ثبت علائم کمک زیادی بکند؛ علائمی مثل خواب، خلق و خو، داروهای مصرفی، فعالیت جنسی، تغذیه و … . از این طریق می توان به درک و فهم عمیق تری از بدن رسید. در اینجا چند علامت شایع وجود دارد که اغلب به اشتباه به بیماری های دیگر ارتباط داده می شود، در حالیکه احتمال بسیار زیادی هست که کاملا مربوط به عادت ماهانه باشند.

 

خستگی شدید:

خستگی در قاعدگی یا در نزدیکی زمان پریود امری به شدت عادی است. دلیل این موضوع این است که تغییرات هورمونی باعث ایجاد تغییر در سطح انرژی، کیفیت خواب و حتی اشتها می شود. تغییر در سطح استروژن و پروژسترون می تواند منجر به احساس خستگی و عدم تمرکز شود. اغلب اوقات این کمبود انرژی پس از شروع پریود از بین می رود. ورزش راه بسیار مناسبی برای مبارزه با خستگی است. چند روز مانده به پریود خود، روزانه حداقل ۲۰ دقیقه فعالیت بدنی داشته باشید.

کمردرد:

معمولا کمر درد را به صدمات، کمبود فعالیت و حتی اضافه وزن ارتباط می دهند، در حالی که یکی از شایع ترین دلایل کمردردِ ماهانه و همیشگی، عادت ماهانه است. انقباضات رحم که به منظور بیرون ریختن دیواره داخلی است (این پوشش بین هر دو پریود تشکیل می شود و در صورت عدم بارداری از رحم خارج می شود) باعث ایجاد درد در کمر و لگن می شود. برای کاهش این درد، می توانید از داروهای ضد التهاب که در داروخانه ها هست استفاده کنید یا با آب گرم حمام کنید.

سردرد:

همه ما تجربه سردردهای کوبنده (ضربان دار) را داشته ایم، اما آیا می دانستید که ۶۰% زنانی که از میگرن رنج می برند این سر دردها را در طول عادت ماهانه خود دارند؟ طبق تحقیقات انجام شده، زنان معمولا در ۲ روز اول پریود خود به میگرن دچار می شوند. میزان قند و شکر مصرفی خود را کاهش دهید (درست است این کار خیلی سخت است چون دقیقا در این بازه زمانی بیشتر از قبل دلتان خوراکی های شیرین می خواهد!) و به رژیم غذایی خود مواد سرشار از منیزیم را اضافه کنید. این کار می تواند شدت میگرن را کم کند.

بد خلقی:

تغییر در خلق و خو معمولا به خاطر کمبود خواب و تغییرات هورمونی است. این تغییرات اغلب اوقات بین ۳ تا ۵ روز مانده به پریود شدید تر می شوند. بدخلقی می تواند به دلیل افت ناگهانی استروژن و پروژسترون باشد. این تغییر در هورمون ها می تواند نوسانات شدید خلقی و احساس غم و اندوه را به بار بیاورد. در بعضی از زنان این موضوع همیشگی نیست، بنابراین با استفاده از تکنولوژی می توانید بعضی تغییرات و علائم را پیش بینی کنید و زودتر آنها را درمان کنید. همیشه سعی کنید برنامه منظمی از زمان عادت ماهانه خود و تمام علائم و نشانه هایش داشته باشید.

۷ غذایی که می توانند علائم سندروم پیش از قاعدگی (PMS) را آرام کنند

طبق مطالعات دانشکده زنان و زایمان آمریکا، نزدیک به ۸۰ درصد زنانی که در سن باروری هستند علائم عاطفی و فیزیکی PMS یا همان سندروم پیش از قاعدگی را تجربه می کنند. نزدیک به ۳۵ درصد از این افراد علائمی بسیار شدید دارند تا حدی که انجام کارهای روزانه آنها را نیز مختل می کند. افسردگی و اضطراب علائم رایجی هستند که معمولا در دو هفته آخر سیکل ماهانه خود را نشان می دهند. علائم PMS می تواند با نزدیک شدن به دوره پیش یائسگی و یائسگی وخیم تر هم بشود. غذاها و نوشیدنی های خاصی وجود دارند (مثل شکر و کافئین) که می توانند اوضاع را بدتر کنند. با این حال، غذاهای دیگری هم وجود دارند که می توانند علائم PMS را کاهش دهند. در اینجا به چندتا از آنها اشاره می کنیم:

 

  • ماست کم چرب:

طبق تحقیقات دانشگاه ماساچوست، رژیم غذایی که سرشار از کلسیم و ویتامین D است می تواند از بیشتر شدن علائم PMS جلوگیری کند. محققا می گویند: «با مطالعاتی که انجام شد به این نتیجه رسیدیم که زنانی که در طول روز ۴ واحد لبنیات کم چرب استفاده می کردند و ویتامین D و کلسیم خود را از طریق غذاهای طبیعی به دست می آوردند علائم PMS کمتری داشتند.» این میزان یعنی تقریبا ۱۲۰۰ میلی گرم کلسیم و ۴۰۰ IU ویتامین D. یک پیمانه ۸ اونسی (هر اونس معادل ۲۸٫۳۵ گرم است) ماست کم چرب حاوی ۴۴۸ میلی گرم کلسیم و یا تقریب ۴۵ درصد از نیاز روزانه شماست. این میزان ماست همچنین سرشار از پروتئین است که سطح قند خون و آمینو اسیدهای لازم را کنترل می کند.

 

  • تخمه کدو تنبل:

کدو تنبل مواد مغذی بسیار زیادی دارد که باعث کم شدن شدت PMS می شود. این ماده غذایی سرشار از زینک است (۲۳ درصد نیاز روزانه در هر ۲۸ گرم) و همچنین خواص ضد افسردگی دارد. زینک همچنین توانایی مقابله با التهاب را که می تواند موجب افسردگی و اضطراب شود، افزایش می دهد. به علاوه، تخمه کدو تنبل سرشار از منیزیم است که آرام بخش هم هست: طبق مطالعه ای در سال ۲۰۱۲ در مجله داروشناسی عصبی یا نوروفارماکولوژی، کمبود منیزیم می تواند باعث ایجاد اضطراب شود، به همین دلیل است که به این ماده معدنی «آرام بخش اصل» هم می گویند. منیزیم همچنین باعث کاهش احتباس آب در بدن (water retention) می شود که اغلب یکی از علائم PMS است. نکته آخر اینکه: یک وعده از این ماده غذایی ۸۵ درصد از نیاز روزانه مار را برای منگنز برطرف می کند که زودرنجی را از بین می برد.

 

  • آووکادو:

تحقیقی در مجله Reproductive Health میزان اثربخشی اسیدهای چرب حیاتی را برای درمان PMS بررسی کرد. زنانی که قرص های حاوی اسید چرب حیاتی از جمله اولئیک اسید را در طول ۶ دوره سیکل ماهانه مصرف کردند علائم PMS شان بسیار کمتر شده بود. سه چهارم کالری که از آووکادو به دست می آید از چربی آن است که در قالب اولئیک اسید است. یک آووکادوی متوسط حاوی ۴ گرم پروتئین است که از میوه های دیگر بیشتر است و سرشار از ویتامین K، ویتامین B (B9-B6-B5)، ویتامین C و ویتامین E12 است. نکته آخر اینکه این میوه قند بسیار پایین و فیبر بالایی دارد یعنی تقریبا ۱۱ گرم در هر کدام.

 

  • چای بابونه:

بابونه یکی از باستانی ترین گیاهان دارویی برای بیماری های مختلف مثل اختلالات قاعدگی و بی خوابی به شمار می آید. PMS شدید می تواند موجب اضطراب و اختلال در خواب شود، بنابراین اثرات آرام بخش چای بابونه برای کاهش این علائم مؤثر است. بابونه همچنین به باز شدن اسپاسم های عضلانی کمک می کند و می تواند شدت انقباضات قاعدگی را کاهش دهد.

 

  • شکلات تلخ:

معمولا PMS ارتباط مستقیم با افزایش استرس دارد که متعاقباً سطح کورتیزول را بالا می برد دارد. کورتیزول جلوی گیرنده های پروژسترون را می گیرد و باعث ایجاد استرس بیشتر می شود. اینجاست که شکلات تلخ به کمک ما می آید. در تحقیقی که در سال ۲۰۰۹ انجام شد، ثابت شد که شکلات تلخ می تواند هورمون استرس یا همان کورتیزول را کاهش دهد و کمک کند تغییرات ناشی از استرس در متابولیسم و فعالیت های میکروبی سیستم گوارش تنظیم شود. شکلات تلخ حاوی مقادیر زیادی تریپتوفان (آمینو اسیدی که تشکیل دهنده سرتونین است) و تئوبرومین (ترکیب دیگری که آرام بخش اعصاب است) می باشد. این ماده غذایی همچنین حاوی مقدار بسیار زیادی منیزیم است که ۸۲ درصد نیاز روزانه شما را تأمین می کند. هرچه میزان کاکائو بیشتر باشد بهتر است.

 

  • بادام هندی:

مطالعات نشان داده است که سطح منیزیم در طول سیکل ماهانه خانم ها دچار نوسان می شود و همچنین اینکه سطح پایین منیزیم می تواند موجب بروز علائم PMS شود. در تحقیقی که در مجله ایرانی مامایی و پرستاری چاپ شد دانشمندان نشان دادند که ترکیب منیزیم و ویتامین B6 می تواند به خوبی علائم PMS را کاهش دهد. بادام هندی سرشار از منیزیم است و نصف فنجان از این ماده غذایی می تواند ۴۴ درصد نیاز روزانه شما را تأمین کند. بادام برزیلی، بادام و تخمه ها نیز سرشار از منیزیم هستند. بادام هندی همچنین حاوی مقدار بالایی کلسیم است که به کاهش علائم PMS کمک می کند.

 

  • موز:

موز حاوی پتاسیم است که قبل و در حین سیکل ماهانه می تواند انقباضات دردناک را کاهش دهد. پتاسیم برای خلق و خو مناسب است. یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ که در مجله بریتانیایی تغذیه چاپ شد نشان داد که رژیم غذایی که سرشار از پتاسیم است می تواند افسردگی و تنش را در بیماران کاهش دهد. این ماده یک الکترولیت بسیار مهم است که فشار خون و توازن PH را تنظیم می کند. موز همچنین حاوی تریپتوفان است که سرتونین را در مغز افزایش می دهد و بر اساس بعضی مطالعات می تواند برای افسردگی های ملایم داروی ضد افسردگی به حساب بیاید. ویتامین B6 در موز باعث می شود که تریپتوفان به سرتونین تبدیل شود و سیستم عصبی را آرام می کند. موز همچنین حاوی ملاتونین است که باعث تنظیم خواب می شود و آهن موجود در موز می تواند با خستگی ناشی از PMS مبارزه کند.

نشستن بیش از حد خطر سرطان در زنان را افزایش می دهد

محققان انجمن سرطان آمریکا به این نتیجه رسیده اند که زنانی که روزانه ۶ ساعت یا بیشتر زمان خود را در حال نشسته هستند ۱۰% احتمال ابتلا به سرطان بیشتری نسبت به زنانی دارند که کمتر از ۳ ساعت در روز می نشینند دارند.

آنها همچنین مستعد ابتلا به سرطان های خاصی می شوند: مولتیپل میلوما، سرطان تخمدان، و سرطان سینه مهاجم. مدت زمان نشستن خطر ابتلا به سرطان را در مردان افزایش نداد.

این تحقیق اطلاعات مربوط به ۷۷٫۴۶۲ زن و ۶۹٫۲۶۰ مرد را که در برنامه جلوگیری از سرطان انجمن سرطان آمریکا ثبت نام کرده بودند تجزیه و تحلیل کرد. زنان به طور متوسط ۱۵٫۸ سال و مردان ۱۳٫۲ سال تحت نظر بودند. محققان تعداد ساعاتی که شرکت کنندگان در حال نشسته بودند را با خطر ابتلا به سرطان آنها مقایسه کردند.

در هنگام شروع تحقیق، هیچ کدام از شرکت کننده ها سرطان نداشتند. بین سالهای ۱۹۹۲ و ۲۰۰۹، ۱۲٫۲۳۶ زن و ۱۸٫۵۵۵ مرد دچار سرطان شدند. در زنهایی که روزانه ۶ ساعت یا بیشتر می نشستند در مقایسه با آنهایی که ۳ ساعت یا کمتر می نشستند،  به میزان ۶۵% خطر مولتیپل میلوما، ۴۳% خطر سرطان تخمدان، ۱۰% خطر سرطان سینه مهاجم و ۱۰% خطر سرطان های دیگر بیشتر بود.

محققان عوامل دیگر مثل میزان فعالیت بدنی، BMI یا شاخص توده بدنی و سن را نیز مورد بررسی قرار دادند، اما خطر ابتلا همچنان همان قدر بود. در این تحقیق، نشستن تنها برای مردانی که چاقی مفرط (obesity) داشتند خطر ابتلا به سرطان را افزایش داد.

 

کسانی که کمتر می نشینند عمر طولانی تری دارند

مطالعات قبلی نشان داده است که رابطه ای مستقیم بین مدت زمان نشستن و مرگ در جوانی وجود دارد. دکتر آلپا پاتل که یکی از محققان انجمن سرطان آمریکا است می گوید که نشستن رابطه مستقیم با مرگ در سنین جوانی دارد حتی برای کسانی که فعالیت بدنی بالایی هم دارند.

انجمن سرطان آمریکا توصیه می کند که افراد بزرگسال حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت ملایم یا ۷۵ دقیقه فعالیت شدید در هر هفته (یا ترکیبی از هر دو را) داشته باشند، که ترجیحا در طول هفته انجام شود و مدت زمان نشستن را تا حد ممکن محدود و محدود تر کنند.

بر اساس گفته های دکتر پاتل، می توان در منزل تغییرات کوچکی ایجاد کرد تا مدت زمان نشستن کاهش پیدا کند. مثلا هنگام تا کردن لباس ها و یا تماشای تلویزیون در حالت ایستاده بود. در محل کار نیز می توان این کارها را انجام داد:

  • پارک کردن ماشین کمی دورتر از محل کار و پیاده رفتن این مسیر
  • ایستادن هنگام صحبت با تلفن
  • در صورت وجود ملاقات های کوتاه، و در صورتی که تنظیم کننده ملاقات شمایید، می تواند آن را به شکل ایستاده انجام داد
  • هر یک ساعت، استراحتی ۱ تا ۲ دقیقه ای به شکل ایستاده یا راه رفتن داشته باشید.

 

 

انقباضات دردناک رحمی در عادت ماهانه

طبیعی است که هنگام عادت ماهانه، در اطراف شکم، کمر و رانها احساس ناراحتی کنید. در حین پریود، ماهیچه های رحم منقبض و منبسط می شود تا به بیرون ریختن پوشش دیواره داخلی رحم کمک کنند. گاهی اوقات ممکن است کرامپ (انقباض های دردناک) را تجربه کنید که نشان دهنده فعالیت ماهیچه های رحم است. بعضی زنان و دختران ممکن است حالت تهوع، استفراغ، سردرد یا اسهال را هم تجربه کنند. پزشکان هنوز هم دقیق نمی دانند چرا بعضی خانم ها پریودهای دردناک دارند و بقیه ندارند. اما بعضی عوامل هستند که منجر به دردناک تر شدن عادت ماهانه می شوند:

  • خونریزی بسیار شدید
  • بعد از زایمان اول
  • سن کمتر از ۲۰ سال، یا شروع عادت ماهانه برای اولین بار
  • تولید بیش از حد پروستاگلاندین یا حساس شدن به این هورمون

عوامل دیگر شامل رشد غیر طبیعی اندومتر (بافت داخلی رحم) یا استفاده از داروهای ضد بارداری می شود.

 

برای دردهای ملایم و گذرا، درمان های خانگی وجود دارند که می توانند کمی آرام بخش باشند.

 

برای تأثیر فوری اینها را امتحان کنید:

  • داروهای مسکن و ضد درد که در داروخانه ها پیدا می شود. داروهایی مثل ایبوبروفن، اَدویل و ناپروکسن می توانند به بدن شما کمک کنند تا پروستاگلاندین کمتری تولید کند و در نتیجه درد را کاهش می دهند.
  • از کمپرس آب گرم یا پد حرارتی استفاده کنید. مطالعه ای در سال ۲۰۱۲ روی زنان بین ۱۸ تا ۳۰ سال که عادت ماهانه منظم داشتند نشان داد که گرم کردن زیر شکم تا میزان ۴۰ درجه سانتیگراد می تواند درست به اندازه مصرف ایبوبروفن مؤثر باشد. اگر کمپرس آب گرم ندارید از بطری پلاستیکی پر از آب گرم یا حوله گرم استفاده کنید، یا دوش آب گرم بگیرید. یا اینکه می توانید پد حرارتی خود را بسازید:
  • ۲ تکه پارچه را ببرید و اطراف آنها ر به هم بدوزید. یک سوراخ در بالای آن باقی بگذارید.
  • کیسه را با برنج خام پر کنید و سوراخ را بدوزید.
  • برای چند دقیقه آن را در دمای مورد نظر داخل مایکروویو قرار دهید. زیادی از حد آن را داغ نکنید.
  • در صورت نیاز بگذارید کمی خنک شود. یا اینکه یک حوله نازک دور آن بپیچید تا انتقال دما کمتر شود. در صورت لزوم دوباره آن را گرم کنید.
  • ماساژ با روغن های معطر (اسانس ها): ماساژ درمانی به مدت ۲۰ دقیقه می تواند دردهای قاعدگی را کاهش دهد.

یک مطالعه روی زنانی که درد قاعدگی آنها ناشی از اندومتریوزیس (رشد غیر طبیعی لایه داخلی رحم) بود انجام شد. محققان در این مطالعه به این نتیجه رسیدند که ماساژ درمانی بلافاصله درد را کاهش داد و بعد از آن هم درد به شکل چشمگیری کم باقی ماند. ماساژ درمانی برای دردهای قاعدگی شامل فشار دادن نقاط خاص و در همان حین حرکت دست درمانگر در اطراف شکم، پهلو و پشت است.

اضافه کردن روغن های معطر یا همان اسانس به منظور رایحه درمانی می تواند فواید این کار را بیشتر هم بکند. مطالعه ای روی ۴۸ زن که درد قاعدگی زیادی داشتند، آنها را به دو گروه تقسیم کرد. گروه اول از کرم هایی استفاده کردند که حاوی اسانس روغن های معطر بود و گروه دوم کرم هایی استفاده کردند که رایحه ساختگی و مصنوعی داشت. گروه اول کاهش چشمگیری در میزان و مدت زمان درد را تجربه کردند. محققان در این تحقیق از ترکیبی از روغن اسطوخدوس، مریم گلی مرموک و مرزنگوش استفاده کردند. شما هم می توانید با خرید این روغن ها از عطاری های قابل اعتماد و معتبر ترکیب خودتان را درست کنید.

شما باید همیشه روغن های معطر خود را با استفاده از روغن حامل یا پایه (مثل روغن هسته انگور یا روغن بادادم شیرین) رقیق کنید.

غلظت مورد نظر معمولا نسبت یک قطره اسانس در یک قاشق چایخوری از روغن حامل است.

  • از خوردن این غذاها خودداری کنید.

در هنگام عادت ماهانه، بهترین کار پرهیز از استفاده از بخی غذاهایی است که موجب نفخ و جذب آب در بدن می شوند. بعضی از آنها عبارتند از:

  • غذاهای چرب
  • الکل
  • نوشیدنی های گازدار
  • کافئین
  • غذاهای شور

کاهش یا عدم مصرف این غذاها می تواند به از بین رفتن کرامپ و تنش های عضلانی منجر شود. به جای اینها، از دمنوش زنجبیل یا نعناع یا آب طعم دار شده با لیمو استفاده کنید. اگر احتیاج به مواد قندی دارید، میوه هایی مثل توت فرنگی یا تمشک بخورید.

 

گیاهان دارویی که می توانید به رژیم غذایی خود اضافه کنید

این درمان گیاهی شامل ترکیبات ضد التهاب و ضد انقباض است که متخصصین باور دارند می توانند انقباضات عضلانی و تورم ناشی از قاعدگی را کاهش دهند.

 

گیاه یا مکمل میزان مصرف (دوز) تأثیر
چای بابونه یک هفته قبل از شروع پریود، روزانه دو فنجان از این چای بنوشید. اگر این کار را هر ماه انجام دهید، تأثیر بیشتری هم خواهد داشت. نوشیدن چای بابونه موجب افزایش گلیسین می شود که باعث از بین رفتن اسپاسم عضلانی می شود. گلیسین همچنین می تواند آرام بخش اعصاب باشد.
تخم رازیانه زمانی که پریود شما شروع شد، ۳۰ میلی گرم از عصاره رازیانه را به مدت سه روز، روزی ۴ بار مصرف کنید. مطالعه ای روی دختران بین ۱۵ تا ۲۴ سال انجام شد. گروهی که این درمان را انتخاب کرده بودند احساس کاهش درد بسیار زیادی داشتند. گروهی که شبه دارو مصرف کرده بودند، تغییری نکرده بودند.
دارچین در ۳ روز اول پریود، روزی دو بار کپسول های ۲۴۰ میلی گرمی دارچین را مصرف کنید. در سال ۲۰۱۵، زنانی که از کپسول دارچین استفاده کرده بودند، خونریزی، درد، حالت تهوع و استفراغ کمتری نسبت به گروهی داشتند که شبه دارو مصرف کرده بودند.
زنجبیل یک تکه کوچک زنجبیل تازه را در آب گرم رنده کنید تا یک نوشیدنی گرم و ضد انقباض داشته باشید. یک تحقیق نشان داد که ۲۵۰ میلی گرم زنجبیل، ۴ بار در روز به مدت ۳ روز می تواند درد را کاهش دهد. این تحقیق همچنین به این نتیجه رسید که زنجبیل می تواند به اندازه ایبوبروفن مؤثر باشد.
مکمل پیکنوژنول Pycnogenol

(عصاره پوست درخت کاج فرانسوی)

در طول سیکل ماهانه خود روزی ۶۰ میلی گرم از پیکنوژل مصرف کنید. این مکمل می تواند درد قاعدگی را بسیار کم کند. یک تحقیق نشان داد که زنانی که این میزان از پیکنوژل را مصرف کردند، درد کمتری داشتند.
شوید ۱۰۰۰ میلی گرم شوید را به مدت ۵ روز از دو روز قبل از شروع قاعدگی مصرف کنید. بر اساس یک مطالعه، ۱۰۰۰ میلی گرم شوید برای کاهش انقباض های قاعدگی به اندازه مفنامیک اسید مؤثر بود.

 

برای آرام تر شدن علائم سندروم پیش از قاعدگی (PMS) چه می توان کرد؟

کورکومین (curcumin) که ماده شیمیایی طبیعی در زردچوبه است، می تواند علائم سندروم پیش از قاعدگی را آرام تر کند. یک مطالعه روی زنانی انجام شد که یک هفته قبل از قاعدگی شان و سه روز بعد از آن ۲ کپسول کورکومین استفاده می کردند. شرکت کنندگان در این مطالعه کاهش چشمگیری در علائم PMS داشتند.

 

هشدار

همیشه گیاهان دارویی و مواد مکمل را از فروشگاه ها و مراکز معتبر تهیه کنید. با اینکه بیشتر این دستورالعمل های گیاهی عوارض جانبی بسیار کمی دارند، همیشه قبل از امتحان کردن آنها با پزشک خود مشورت کنید. بعضی از گیاهان دارویی ممکن است عوارض ناخواسته داشته باشند، مخصوصا اگر همزمان داروی شیمیایی دیگری مصرف می کنید. اکثر این گیاهان دارویی و مواد مکمل دستورالعمل خاصی ندارند. پزشک شما ممکن است میزان مصرفی مورد نظر برای قاعدگی شما را بهتر تشخیص دهد.

 

چگونه رژیم غذایی و ورزش در دراز مدت به این موضوع کمک می کند؟

داشتن یک رژیم غذایی سالم و ورزش منظم می تواند در طولانی مدت به کاهش دردهای قاعدگی منجر شود. یک تحقیق نشان داد که زنانی که سبک زندگی سالم تری دارند نسبت به زنانی که ورزش نمی کنند و رژیم درستی ندارند، درد کمتری دارند.

 

 

رژیم غذایی

به طور کلی، رژیم غذایی که برای کاهش درد قاعدگی در نظر گرفته می شود باید تقریبا هیچ نوع غذای فرآوری شده ای نداشته باشد و سرشار از فیبر و سبزیجات باشد.

این غذاها را امتحان کنید:

  • پاپایا (سرشار از ویتامین های متنوع)
  • برنج قهوه ای (حاوی ویتامین ب۶ که نفخ را کاهش می دهد)
  • گردو، بادام، تخمه کدو تنبل (سرشار از منگنز که انقباض را برطرف می کند)
  • روغن زیتون و بروکلی (حاوی ویتامین E)
  • مرغ، ماهی و سبزیجات برگ دار (حاوی آهن که در هنگام قاعدگی به میزان زیادی از بدن دفع می شود)
  • تخم کتان (حاوی امگا۳ با خواص آنتی اکسیدان که التهاب و تورم را کاهش می دهد)

 

بور (بورون): این ماده معدنی در بدن کمک می کند که کلسیم و فسفر جذب شوند. این همچنین انقباض های دردناک قاعدگی را کاهش میدهد. مطالعه ای روی ۱۱۳ دانشجو نشان داد که بور می تواند شدت و طول مدت درد قاعدگی را کاهش دهد. غذاهایی که حاوی بور هستند عبارتند از:

  • آووکادو
  • کره بادام زمینی
  • آلو بخارا
  • نخود
  • موز

شما همچنین می توانید مکمل های دارویی حاوی بور را تهیه و مصرف کنید، البته اگر رژیم غذایی شما به اندازه کافی بور ندارد. با این حال، قبل از استفاده از هر نوع مکملی با پزشک خود مشورت کنید.

 

آب: عجیب به نظر می رسد اما نوشیدن آب از احتباس آب در بدن (water retention) جلوگیری می کند و جلوی نفخ و تورم را در طول قاعدگی می گیرد. آب گرم یا داغ معمولا برای انقباضات قاعدگی بهتر است چراکه مایعات گرم جریان خون را در پوست افزایش می دهد و می تواند عضلات منقبض شده را آرام کند. همچنین می توانید از غذاهای پرآب برای هیدراته نگه داشتن بدن خود استفاده کنید. مثل:

  • کاهو
  • کرفس
  • خیار
  • هندوانه
  • میوه هایی مثل توت فرنگی، بلوبری، تمشک

 

کلسیم: این ماده معدنی می تواند به کاهش انقباضات دردناک قاعدگی کمک کند. بر اساس توصیه سایت Mayo Clinic، استفاده روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم کلسیم برای زنان بین ۱۹ تا ۵۰ سال بسیار مفید است. غذاهایی که حاوی کلسیم هستند عبارتند از:

  • محصولات لبنی
  • دانه کنجد
  • بادام
  • سبزیجات سبز رنگ برگ دار

کلسیم همچنین در قالب قرص های مکمل قابل دسترسی است. اما قبل از استفاده از این قرص ها حتما با پزشک خود مشورت کنید تا ببینید برای شما ضرری دارد یا خیر.

 

ورزش

حتی فکر کردن به ورزش بلافاصله قبل و در حین قاعدگی اصلا خوشایند به نظر نمی آید. اما ورزش کردن باعث آزاد شدن اندورفین می شود. تحقیقات نشان داده است که ورزش کردن به قدری درد قاعدگی را کاهش می دهد که دیگر نیازی به استفاده از قرص های مسکن وجود نخواهد داشت. فعالیت های ملایم مثل پیاده روی می تواند در حین قاعدگی بسیار مؤثر باشد (اگر نمی خواهید در این بازه زمانی فعالیت سنگین داشته باشید، پیاده روی ایده خوبی است).

یوگا ورزشی آرام است که باعث آزاد شدن اندورفین می شود و به کاهش علائم قاعدگی کمک می کند. در یکی از تحقیقات اخیر، محققان به این نتیجه رسیدند که ۳ پوزیشن مختلف در یوگا (مار کبری، گربه و ماهی) شدت و مدت زمان درد قاعدگی را بسیار کم می کند.

 

اگر درد بسیار شدید و خونریزی زیادی دارید باید حتما به پزشک مراجعه کنید. اگر موارد زیر را تجربه می کنید، هرچه سریع تر اقدام کنید:

  • درد زیاد باعث می شود که دیگر نتوانید فعالیت های روزانه خود را انجام دهید.
  • با گذشت زمان دردتان شدیدتر می شود و خونریزی بیشتری دارید.
  • سن شما بالای ۲۵ سال است و انقباضات شدید به تازگی شروع شده اند.
  • قرص های مسکن هیچ فایده ای ندارند.

برای موارد شدیدتر، بهترین راه برای درمان شدن این است که پزشک تشخیص بدهد دلیل اصلی این دردها چیست.

 

 

حالت تهوع قبل از عادت ماهانه

حالت تهوع قبل از عادت ماهانه

چرا این اتفاق می افتد؟
آیا حالت تهوع دارید؟ ممکن است در نیمه دوم سیکل ماهانه خودتان، طیف گسترده ای از علائم را تجربه کنید. این بازه زمانی بعد از تخمک گذاری قبل از شروع خونریزی ممکن است موجب بروز علائمی مثل سردرد، خستگی شدید و حالت تهوع شود. اینها بخشی از علائم سندروم پیش از قاعدگی (PMS) هستند. کارشناسان تخمین زده اند که تقریبا ۸۵ درصد از زنانی که عادت ماهانه می شوند هر ماه حداقل یک یا چند تا از علامت های PMS را تجربه می کنند.
همانطور که بدن شما دچار تغییرات هورمونی می شود، ممکن است قبل از پریود خود حالت تهوع داشته باشید. انقباض ها و سردردهای همیشگی نیز می توانند به این حالت تهوع دامن بزنند. همچنین سیکل ماهانه شما باعث آزاد شدن مواد شیمیایی در بدن شما می شود (پروستاگلاندین ها) که منجر به ناراحتی هایی مثل سردرد، حالت تهوع یا حتی اسهال شوند.

درمان خانگی و سریع
اگر حالت تهوع دارید، کارهایی هست که می توانید انجام دهید تا کمی احساس بهتری داشته باشید.
شما می توانید:
• کمی هوای آزاد استنشاق کنید یا اینکه جلوی پنکه بنشینید.
• از کمپرس آب سرد یا یخ روی پیشانی خود استفاده کنید.
• آب بنوشید و بدن خود را هیدراته نگه دارید.
• غذاهای ملایم و کم مزه مثل موز، برنج، پوره سیب، نان تُست و چای بخورید.
• در طول روز وعده های غذایی کوچک بخورید تا قند خون بدن ثابت بماند.
• آب نبات زنجبیل یا نوشیدنی طبیعی زنجبیل مصرف کنید.
• کمی پیاده روی کنید یا به مدت ۳۰ دقیقه ورزش کنید.

درمان های خانگی و پایدارتر
دمنوش ها و چای های گیاهی نه تنها گرم و آرامش بخش هستند، بلکه قابلیت این را هم دارند تا حالت تهوع را از بین ببرند. به طور کلی، نوشیدن آنها در طول روز هیچ ضرری ندارد.

زنجبیل
برای مثال، زنجبیل می تواند ناراحتی هایی مثل PMS، حالت تهوع های بارداری و دریازدگی را کمی آرام تر کند. هرچند دانشمندان در سراسر جهان هنوز بر سر این موضوع به توافق نرسیده اند، اما مطالعات زیادی نشان داده است که زنجبیل بر شبه داروها ارجحیت دارد. البته شواهد و تجربه هم بی تأثیر نیست. در واقع، ممکن است شنیده باشید که برای مشکلاتی مثل دل درد، نوشیدنی زنجبیل توصیه می شود.
شما می توانید برای درست کردن چای زنجبیل، ۲ تکه متوسط زنجبیل تازه زا پوست بکنید و در یک و نیم تا دو لیوان آب به مدت ۱۰ تا ۲۰ دقیقه بجوشانید.

بابونه
هزاران سال است که از بابونه در ساخت داروها استفاده می شود. گفته می شود که بابونه آرام بخش سیستم گوارش است و می تواند به رفع مشکلاتی مثل نفخ شکم، حالت تهوع و استفراغ کمک کند. بابونه همچنین خواص ضد التهاب دارد که می تواند به رفع علائم دیگر PMS مثل انقباض های رحمی کمک کند.
اگر به اندازه کافی خوش شانس هستید که به بابونه تازه دسترسی داشته باشید، می توانید یک لیوان آب جوش روی ۳ تا ۴ قاشق سوپخوری غنچه بابونه بریزید و بعد از ۵ دقیقه با اضافه کردن یک پر نعناع برای طعم دار کردن آن، چای بابونه درست کنید. در غیر این صورت می توانید از چای کیسه ای استفاده کنید.

نعناع فلفلی
نعناع فلفلی گیاه دیگری است که می تواند باعث برطرف شدن حالت تهوع و استفراغ شود. مطالعات روی افرادی که تحت شیمی درمانی بوده اند نشان داده است که نعناع فلفلی به طرز چشمگیری جلوی حالت تهوع و استفراغ را می گیرد. این گیاه همچنین طعم بسیار خوبی دارد.
شما می توانید برای درست کردن دمنوش نعناع فلفلی، یک مشت از آن را در ۲ فنجان آب جوش بریزید و بگذارید ۳ تا ۷ دقیقه بجوشد. بعد از رد کردن از صافی، نوش جان کنید. همچنین می توانید از چای کیسه ای استفاده کنید.

عطرمایه ها (اسانس ها)
زیاد اهل چای و دمنوش نیستید؟ خب خیلی ها باور دارند که رایحه درمانی می تواند به رفع حالت تهوع و مشکلات دیگر کمک کنید. یعنی، می توانید بعد از استشمام اسانس زنجبیل، بابونه، نعناع فلفلی احساس بهتری داشته باشید. با این حال، هنوز میزان اثربخشی این روش کاملا ثابت نشده است.

مکمل ها و داروها برای احساس بهتر و طولانی تر
ویتامین ها و مکمل ها غذایی گزینه دیگری هستند، مخصوصا اگر به دنبال تأثیر طولانی تر هستید.

ویتامین B6
برای مثال ویتامین ب۶ این قابلیت را دارد که حالت تهوع و استفراغ را برطرف کند. در مطالعه ای روی حالت تهوع در دوران بارداری، زنان تحت آزمایش روزانه ویتامین ب۶ استفاده می کردند. در یک گروه ۳۱ نفره، ۱۵ نفر قبل از شروع تحقیق حالت تهوع را تجربه می کردند. این عدد بعد از استفاده از ویتامین تقریبا به نصف رسید (۸ نفر). پزشکان توصیه می کنند که روزانه بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلی گرم از این ویتامین استفاده کنید.
ویتامین ها و املاح مدنی دیگر که به رفع حالت تهوع کمک می کنند عبارتند از:
• اسید فولیک
• کلسیم و ویتامین D
• منیزیم
• ویتامین E

علائم دیگری که ممکن است تجربه کنید:
علائم پیش از قاعدگی در هر خانمی متفاوت است. با این حال، علائمی هستند که هر کس ممکن است همراه با حالت تهوع تجربه کند. آنها عبارتند از:

• آکنه
• حساس شدن و تورم سینه ها
• خستگی شدید
• مشکل در به خواب رفتن
• نفخ
• یبوست
• اضطراب
• افسردگی
• اسهال
• سردرد
• کمردرد
• درد در مفصل ها و عضلات
• تغییر در اشتها
• عدم تمرکز کافی
• زودرنجی

بیماری خود ایمنی

بیماری خود ایمنی

بیماری خود ایمنی وضعیتی است که در آن سیستم ایمنی بدن، به طور اشتباهی به خود بدن حمله می کند. سیستم ایمنی بدن معمولا در برابر باکتری ها و ویروس ها از بدن محافظت می کنند. وقتی این سیستم مهاجمان خارجی را شناسایی می کند، لشگری از سلول های جنگنده را برای حمله به آنها آزاد می کند.
معمولا، سیستم ایمنی می تواند متوجه تفاوت بین سلول های خارجی و سلول های خود بدن شود. در بیماری خود ایمنی، سیستم ایمنی بخشی از بدن – مثل مفاصل یا پوست – را اشتباهی به عنوان مهاجمی خارجی تشخیص می دهد و بعد پروتئین هایی را آزاد می کند به نام «اتوآنتی بادی» که سلول های سالم حمله می کنند.
بعضی از بیماری های خود ایمنی تنها به یک عضو حمله می کنند. دیابت نوع ۱ به پانکراس صدمه می زند. بیماری های دیگر، مثل لوپوس، روی کل بدن تأثیر می گذارند.
چرا سیستم ایمنی به بدن حمله می کند؟
پزشکان دلیل این امر را نمی دانند. با این حال، بعضی افراد احتمال بیشتری برای ابتلا به این بیماری دارند. زنان بیشتر از مردان دچار می شوند. معمولا این بیماری در سنین باروری زنان (۱۴ تا ۴۴ سالگی) اتفاق می افتد.
بعضی از بیماری های خود ایمنی، در قومیت های خاصی شایع تر است. برای مثال، لوپوس، بیشتر روی مردم آفریقایی-آمریکایی و هیسپانیک تأثیر دارد تا سفیدپوستان اروپایی.
بیماری های خود ایمنی مشخصی، مثل اِم اِس و لوپوس، ارثی هستند. البته این موضوع به این معنی نیست که تمام اعضای خانواده این بیماری ها را خواهند داشت. اما استعداد ابتلا به بیماری خود ایمنی را به ارث می برند.
از آنجا که بیماری خود ایمنی روز به روز در حال افزایش است، محققان به عوامل محیطی نیز مشکوک اند، مثل آلودگی ها و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و حلّال ها.
رژیم «غربی» نیز می تواند یکی دیگر از عوامل باشد. خوردن غذاهای پر چرب، بسیار پر شکر و یا فرآوری شده منجر به التهاب می شود، که ممکن است باعث برانگیختن نوعی پاسخ از سمت سیستم ایمنی شود. با این حال، این موضوع هنوز کاملا ثابت نشده است.
موضوع دیگر مربوط به بهداشت است. به دلیل وجود واکسن ها و مواد ضد عفونی کننده، امروزه کودکان در مقایسه با گذشته در معرض جِرم های کمتری قرار می گیرند. این عدم برخورد با جرم ها می تواند باعث شود که سیستم ایمنی آنها حتی به مواد بی ضرر هم عکس العمل نشان دهد.
در کل: پزشکان هنوز دقیق نمی دانند که دلیل اصلی بیماری خود ایمنی چیست. رژیم غذایی نامناسب، آلودگی ها و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی می تواند جزو دلایل بروز این بیماری به حساب بیاید.
علائم بیماری خود ایمنی
علائم ابتدایی بسیاری از بیماری های خود ایمنی بسیار شبیه به هم هستند، مثل:
• خستگی
• درد در عضلات
• التهاب و قرمزی
• تب درجه پایین
• اشکال در تمرکز
• بی حسی و سوزن سوزن شدن دست ها و پاها
• ریزش مو
• قرمزی پوست
بعضی از این بیماری ها می توانند علائم خاص خودشان را داشته باشند. برای مثال، دیابت نوع ۱ باعث تشنگی شدید، کاهش وزن و خستگی می شود. بیماری التهاب روده (IDB) باعث دل درد شدید، نفخ و اسهال می شود.
در بیماری هایی مثل سپوریازیس و یا روماتیسم مفصلی، علائم می آیند و می روند.
در کل: علائمی مثل خستگی، درد در عضلات، تورم و قرمزی می توانند نشان دهنده بیماری خود ایمنی باشند. معمولا علائم در طول زمان می آیند و می روند.

آیا شما هم کم خونی دارید؟

کم خونی یا آنمیا

آیا شما هم کم خونی دارید؟

 

در هنگام کم خونی، بدن به اندازه کافی گلبول قرمز تولید نمی کند. بنابراین، اکسیژن به اندازه کافی دریافت نمی شود، اساس خستگی مفرط و مشکلات عدیده دیگر برای سلامتی به وجود می آید.

از دست دادن خون، تولیدِ کم گلبول های قرمز جدید و برخی بیماری ها که گلبول های قرمز را از بین می برند، از دلایل اصلی کم خونی یا آنمیا هستند.

خستگی مفرط اصلی ترین علامت کم خونی است، اما ممکن است علائم دیگری مثل ضعف و سرگیجه نیز وجود داشته باشد.

آنمیا یا کم خونی فقر آهن اختلال شایعی است که زمانی اتفاق می افتد که به دلیل برخی کمبودها، گلبول های قرمز نمی توانند اکسیژن با موفقیت به سر تا سر بدن برسانند. شایع ترین دلیل این امر، کمبود آهن در خون (کم خونی فقر آهن).

بدون وجود آهن، پروتئین موجود در گلبول های قرمز که هموگلوبین نام دارد و اکسیژن را از شُش ها به سایر نقاط بدن می رسانند به شدت کاهش پیدا می کنند و به این ترتیب بدن از درون شروع به خفگی می کند.

تعداد نرمال گلبول قرمز در بدن یک زن معمولا ۱۲ گرم در هر دسی لیتر خون است و در مردان ۱۵ گرم. اگر این میزان در بدن کمتر شود، ممکن است پزشک چند آزمایش خون دیگر تجویز کند تا ریشه اصلی این مشکل مشخص شود.

کسانی که آنمیا یا کم خونی دارند مدام احساس خستگی و کسالت می کنند و سلامت عمومی آنها به خطر می افتد. در موارد شدیدتر، بیماران مبتلا به کم خونی که به دنبال درمان نیستند یا از مشکل خود بی خبر هستند ممکن است به دلیل نرسیدن اکسیژن کافی به اعضای داخلی آسیب های جدی و جبران ناپذیری ببینند.

 

دلایل کم خونی:

سه دلیل اصلی وجود دارد که موجب کم خونی می شود: از دست دادن خون، کاهش توانایی بدن در تولید گلبول های قرمز جدید، یا بیماری هایی که منجر به افزایش تخریب گلبول های قرمز می شود.

از دست دادن خون: زمانی که میزان خون از دست رفته فراتر از توانایی بدن برای جایگزین کردن آن باشد، می تواند منجر به آنمیا یا کم خونی شود. برای مثال، خانم هایی که سیکل ماهانه شدید و سنگینی دارند و افرادی که به دلیل زخم معده یا مشکلات گوارشی دیگر خونریزی داخلی دارند بیشتر در خطر ابتلا به کم خونی هستند. گاهی اوقات این نوع از دست دادن خون خاموش است و تشخیص داده نمی شود تا زمانی که کم خونی، خود را در جواب آزمایش خون نشان می دهد. خونریزی خارجی ناشی از جراحی یا جراحت نیز می تواند باعث آنمیا شود.

کاهش تولید گلبول های قرمز: حتی اگر خونریزی نداشته باشید، گلبول های قرمز قدیمی احتیاج دارند که با گلبول های قرمز جدید تعویض شوند.

عوامل بسیاری باعث می شوند که بدن گلبول قرمز کمی تولید کند، یا گلبول هایی تولید کند که به اندازه کافی هموگلوبین ندارند.

این عوامل عبارتند از:

  • رژیم غذایی: اگر رژیم غذایی شما موادی مانند آهن، اسید فولیک، ویتامین B12 و مواد مغذی مورد نیاز دیگر را در بر نگیرد، می تواند میزان تولید گلبول های قرمز را کاهش دهد.
  • برخی بیماری ها: بیماری های مزمن مثل سرطان، دیابت، مشکلات کلیوی و ایدز می توانند توانایی بدن در تولید گلبول های قرمز را مختل کنند. خانم های باردار نیز می توانند به کم خونی دچار شوند.
  • اختلالات ژنتیکی: کودکان می توانند بعضی مشکلات را به ارث ببرند (مثل کم خونی آپلاستیک) که می تواند از تولید گلبول قرمز به اندازه کافی جلوگیری کند. مشکلات ارثی مثل کم خونی داسی شکل و کم خونی همولیتیک همچنین می توانند بدن را تحریک به تخریب گلبول های قرمز کنند.
  • افزایش تخریب گلبول های قرمز: بیماری های مشخصی می توانند باعث شوند که بدن بر علیه گلبول های قرمز خودش اقدام کند و آنها را از بین ببرد. برای مثال، به دلیل ابتلا به بیماری که طحال (عضوی از بدن که معمولا گلبول های قرمز از کار افتاده را از بین می برد) را تحت تأثیر قرار می دهد، می توان به کم خونی دچار شد. طحالی که متورم یا بیمار شده باشد می تواند گلبول های قرمز را بیشتر از میزان مورد نیاز از بین ببرد.

 

علائم و نشانه های کم خونی:

افرادی که کم خونی دارند اغلب اوقات خستگی مفرط را تجربه می کنند. البته این خیلی طبیعی است که بعد از یک روز کاری طولانی یا ورزش سنگین احساس خستگی کنید. اما در صورت وجود کم خونی، حتی بعد از انجام کارهای کوتاه، هر بار بیشتر و بیشتر احساس خستگی دارید زیرا سلول های بدنتان از کمبود اکسیژن رنج می برند.

هرچه کم خونی وخیم تر می شود، بدن نیز تغییرات محسوس فیزیکی را بروز می دهد – پوست رنگ پریده می شود، ناخن ها شکننده می شوند، و زخم ها و بریدگی ها زمان بیشتری می برند تا خونریزی نکنند. علائم دیگر کم خونی یا آنمیا عبارتند از:

  • کم آوردن نفس
  • زودرنجی
  • ضعف
  • سرگیجه
  • سردی دست ها و پاها
  • عدم توانایی در تمرکز و فکر کردن واضح
  • درد در قفسه سینه
  • ضعف جنسی

این علائم احتمالا در ابتدا بسیار ملایم هستند،  مخصوصا اگر کم خونی معتدل داشته باشید. بدن ما قابلیت سازگاری بسیار بالایی دارد و می تواند برای جبران کمبود اکسیژن در خون تلاش کند. اما هرچه کم خونی پیشرفت می کند، توانایی بدن برای سازگاری کمتر می شود و این علائم بیشتر و بیشتر به چشم می آیند.

اگر این علائم را دارید باید به پزشک مراجعه کنید. با این حال معمولا کم خونی زمانی که در حال معالجه و بررسی بیماری دیگری هستید نمایان می شود، چرا که کم خونی در مراحل اولیه یا علائم خیلی کمی دارد یا اصلا علائمی ندارد.

 

تشخیص کم خونی یا آنمیا معمولا شامل این مراحل می شود:

  • آزمایش CBC که در آن تمام محتویات موجود در خون اندازه گیری می شود.
  • ارائه سابقه پزشکی و خانوادگی که مشخص می کند کم خونی ناشی از بیماری است یا مشکلات ژنتیکی.
  • معاینه فیزیکی که نشان می دهد که آیا تنفس یا ضربان قلب به دلیل کم خونی نا منظم شده یا خیر.
  • آزمایش خون های دیگر که میزان کمبود آهن یا ویتامین ها را چک می کند و از نزدیک گلبول های قرمز و هموگلوبین ها را مورد بررسی قرار می دهند.

 

غلبه استروژن چیست؟

علائمی که نشان دهنده استروژن بالا هستند:

تعادل استروژن برای اینکه بدن بتواند عملکرد درستی داشته باشد ضروری است. زمانی که هورمون ها توازن دارند، همه چیز تقریبا همانطور که باید عمل می کند. اما وقتی این توازن به هم بریزد، مشکلات زیادی به وجود می آید. در زنان، هورمون استروژن غالبا در تخمدان ها تولید می شود، اگرچه همچنین توسط سلول های چربی و غده فوق کلیوی نیز به وجود می آید. در ابتدای بلوغ، استروژن در رشد مشخصه های ثانویه جنسی نقش مهمی دارند: سینه ها، موهای زیر بغل و شرمگاهی. استروژن با کنترل رشد پوشش داخلی رحم در طول اولین مرحله سیکل ماهانه، به تنظیم آن کمک می کند. اگر تخمک بارور نشود، میزان استروژن به شدت کاهش پیدا می کند و پریود شروع می شود. اگر تخمک بارور شود، استروژن با کمک پروژسترون از تخمک گذاری مجدد در دوران بارداری جلوگیری می کند.

استروژن همچنین در سایر فرآیندهای بدن نیز نقش دارد، مثل ساخت استخوان. استروژن به همراه کلسیم، ویتامین D و هورمون های دیگر، به ساخت استخوان کمک می کند، به همین دلیل است که در میانسالی، وقتی میزان استروژن در بدن کم می شود، فرآیند تولید استخوان نیز کندتر می شود. زمانی که خانم ها به سن یائسگی می رسند، میزان از بین رفتن استخوان ها از تولید آنها بیشتر می شود. این هورمون همچنین در حفظ ضخامت و قدرت دیواره واژن و پوشش مجرای ادراری، مرطوب و لغزنده نگه داشتن واژن، لخته شدن خون و عملکردهای بدنی دیگر نقش دارد، که روی ماهیچه های لگن، غشای مخاطی، پوست و مو تأثیر می گذارد.

یک زن در طول زندگی اش بارها و بارها تغیری در میزان استروژن را تجربه می کند، از زمان بلوغ تا بارداری تا یائسگی. کاهش در تولید استروژن که بر اثر یائسگی باشد می تواند منجر به علائمی مثل گر گرفتگی، خشکی واژن و کاهش میل جنسی شود. اکثر ما این را به خوبی می دانیم، حتی اگر یائسه نشده باشیم. اما اگر استروژن بیش از حد تولید شود، چه اتفاقی در بدن می افتد؟

دلایل احتمالی افزایش بیش از حد تولید استروژن:

میزان استروژن در بدن با بلوغ و بارداری افزایش می یابد، اما این اتفاق می تواند در بازه های زمانی دیگر هم بیفتد. تنها دو دلیل وجود دارد که استروژن در بدن انباشته می شود: ۱) یا اینکه بدن خود به خود شروع به تولید بیش از حد آن می کند، ۲) یا اینکه آن را از محیط اطراف و رژیم غذایی وارد بدن می شود.

اگر در مقایسه با سایر هورمون ها، استروژن شما بالا تر است، معمولا به این مسئله «غلبه استروژن» می گویند، چون در این حالت، این هورمون خاص روی بقیه هورمون ها تسلط دارد. در اصل، این موضوع خیلی به میزان پروژسترون ربط دارد (هورمون دیگری که به تنظیم سیکل ماهانه کمک می کند).

کمی باعث تعجب است که انباشته شدن استروژن در بدن آنقدرها هم سخت  نیست، زیرا ما دائما با ترکیبات مشابه استروژن سر و کار داریم، مثل غذاهایی که آلوده به آفت کش های سمی، علف کش ها، و یا حاوی هورمون رشد هستند. خیلی از محصولاتی که روزانه در منزل از آنها استفاده می کنیم، ترکیباتی شبیه استروژن دارند مثل پلاستیک ها، مواد شوینده، لوازم آرایشی و … . بسیاری از این مواد سمی منجر به اضافه وزن می شوند و همین امر موجب تحریک تولید استروژن بیشتر از طریق خود سلول های چربی می شود.

دلایل دیگری هم برای غلبه استروژن وجود دارد:

  • سوء مصرف الکل
  • استرس
  • داروها
  • دیابت
  • فشار خون بالا
  • چاقی مفرط
  • بیماری قلبی
  • غذاهایی که حاوی فیتو استروژن هستند مثل سویا

با این وضع، جای تعجب ندارد که غلبه استروژن روز به روز در حال افزایش است – در حقیقت آمارهای اخیر نشان داده است که بیشتر از ۵۰ درصد از خانم های ۳۵ سال و بالاتر چنین مشکلی دارند.

خب، حالا چطور بفهمیم که باید از پزشک بخواهیم سطح استروژن ما را بررسی کند؟

در اینجا چند نشانه ذکر شده که بیانگر میزان بالای استروژن است:

  • در حال افزایش وزن هستید، در حالیکه هیچ تغییری در رژیم غذایی و سبک زندگی خود نداده اید.
  • سیکل های ماهانه نامنظم یا غیرعادی دارید.
  • حساس شدن یا تورم پستان ها
  • وجود توده هایی در سینه
  • نوسانات خلقی
  • سردردهای مداوم
  • ریزش مو
  • ضعیف شدن عملکرد حافظه
  • بی خوابی یا مشکلات دیگر مربوط به خواب
  • خستگی همیشگی

علائم کمبود استروژن در زنان

چرا تعادل و توازن هورمونی مهم است؟

استروژن یک هورمون است. هورمون ها نقش اساسی در سلامت نگه داشتن بدن دارند. معمولا خانم ها با استروژن سر و کار دارند. البته مردها هم استروژن تولید می کنند، اما خانم ها میزان بیشتری تولید می کنند.

هورمون استروژن:

  • باعث رشد جنسی در دخترانی که به سن بلوغ می رسند می شود.
  • رشد پوشش داخلی رحم را در هر سیکل ماهانه و در آغاز بارداری کنترل می کند.
  • باعث بروز تغییرات در بافت سینه در دختران نوجوان و خانم های باردار می شود.
  • در سوخت و ساز کلسترول و استخوان ها نقش دارد.
  • میزان دریافت غذا، وزن بدن، سوخت و ساز گلوکز و حساسیت به انسولین را تنظیم می کند.

 

علائم کمبود استروژن چیست؟

دخترانی که به سن بلوغ نرسیده اند و زنانی که به سن یائسگی نزدیک می شوند احتمال بیشتری برای ابتلا به کمبود استروژن دارند. با این حال، زنان در هر سنی می توانند این مشکل را تجربه کنند.

علائم شایع کمبود استروژن عبارتند از:

  • درد در هنگام نزدیکی به دلیل خشکی واژن
  • افزایش احتمال عفونت های ادراری (UTIs) به خاطر نازک شدن مجرای ادرار
  • قاعدگی نامنظم یا عدم قاعدگی
  • نوسانات خلقی
  • احساس گر گرفتگی
  • حساس شدن سینه ها
  • سر درد یا شدید شدن علائم میگرن در کسانی که از قبل میگرن داشته اند
  • افسردگی
  • مشکل در تمرکز کردن
  • خستگی بیش از حد

یکی دیگر از عوامل می تواند شکننده تر شدن استخوان ها باشد. این امر به دلیل کاهش تراکم استخوان هاست. استروژن به همراه کلسیم، ویتامین D و سایر املاح معدنی به تقویت استخوان ها کمک می کند. اگر میزان استروژن در بدن کم باشد، ممکن است تراکم استخوان کاهش پیدا کند.

اگر کمبود استروژن درمان نشود، می تواند منجر به ناباروری و نازایی در زنان شود.

 

چه عواملی باعث کمبود استروژن می شوند؟

استروژن در تخمدان ها تولید می شود. هر چیزی که تخمدان ها را تحت تأثیر قرار بدهد، تولید استروژن را نیز تحت الشعاع قرار خواهد داد.

خانم های جوان ممکن است به دلیل عوامل زیر دچار کمبود استروژن شوند:

  • ورزش های شدید و سنگین
  • اختلال در تغذیه (مثل کم اشتهایی عصبی)
  • کم کاری غده هیپوفیز
  • نارسایی تخمدان زودرس (یائسگی زودرس) که می تواند ناشی از مشکلات ژنتیکی، وجود سموم، یا بیماری خود ایمنی باشد
  • سندروم تِرنِر (Turner Syndrome)
  • بیماری های مزمن کلیوی

در زنان بالای ۴۰ سال، کمبود استروژن می تواند نشان دهنده نزد یک شدن به یائسگی باشد. این بازه زمانی دوره پیش یائسگی نام دارد.

در این دوره، تخمدان ها هنوز هم استروژن تولید می کنند و تا زمان فرا رسیدن یائسگی آهسته آهسته، کم و کم تر می شود. زمانی که دیگر استروژن تولید نشود، یائسگی آغاز می شود.

 

عوامل خطرساز برای کمبود استروژن:

شایع ترین عوامل خطرساز برای کمبود استروژن عبارتند از:

  • سن (زیرا تخمدان ها به مرور زمان استروژن کمتری تولید می کنند)
  • سابقه خانوادگی در مسائل و مشکلات هورمونی مثل کیست تخمدان
  • اختلال تغذیه
  • رژیم های سخت و سنگین
  • ورزش های سنگین
  • مشکل در غده هیپوفیز

 

کمبود استروژن چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص درست کمبود استروژن می تواند از بسیاری از مشکلات جلوگیری کند. اگر علائم کمبود استروژن را دارید، با دکتر خود مشورت کنید. پزشک شما می تواند علائم را مورد بررسی قرار دهد و تشخیص لازم را فراهم کند. تشخیص زودهنگام و به موقع می تواند از بروز مشکلات بیشتر در آینده جلوگیری کند.

در هنگام ویزیت، پزشک شما سوال هایی در مورد سوابق خانوادگی شما می پرسد و علائم شما را بررسی می کند. همچنین مورد معاینه فیزیکی هم قرار می گیرید. ممکن است نیاز به آزمایش خون نیز باشد تا سطح هورمون های شما اندازه گیری شود.

اگر این علائم را تجربه می کنید، احتیاج به تست استرادیول دارید:

  • گُر گرفتگی (hot flashes)
  • تعریق شبانه
  • بی خوابی
  • آمنوره (قطع کامل قاعدگی)

در برخی موارد، ممکن است پزشک یک اسکن مغز هم تجویز کند تا ناهنجاری های احتمالی که غدد درون ریز را تحت تأثیر قرار می دهد مورد ارزیابی قرار دهد. تست DNA نیز برای این کار تجویز می شود.

 

کمبود استروژن چگونه درمان می شود؟

خانم هایی که کمبود استروژن دارند با درمان هورمونی بهبود می یابند.

 

استروژن درمانی:

خانم های بین سنین ۲۵ تا ۵۰ که کمبود استروژن دارند، معمولا دوز بالایی از استروژن دریافت می کنند. این می تواند خطرات مربوط به استخوان، بیماری های قلبی عروقی و سایر ناهنجاری های هورمونی را کاهش دهد.

دوز استروژن به شدت مشکل و نحوه درمان بستگی دارد. استروژن را می توان از این طرق استفاده کرد:

  • دهانی (خوراکی)
  • موضعی
  • واژینال
  • تزریق

در برخی موارد، حتی بعد از اینکه سطح استروژن به حالت عادی رسید باید درمان به صورت طولانی مدت انجام بگیرد. این یعنی دوزهای کم استروژن در طول یک مدت زمان مورد نظر استفاده می شود تا سطح کنونی استروژن ثابت بماند.

درمان با استروژن همچنین می تواند شدت علائم یائسگی و خطر شکستن و مو برداشتن استخوان ها را کاهش دهد.

درمان با استروژن طولانی مدت برای خانم هایی که به یائسگی نزدیک می شوند و همچنین عمل هیسترکتومی را انجام داده اند پیشنهاد می شود. در بقیه موارد، درمان با استروژن تنها برای یک تا دو سال تجویز می شود. این به خاطر آن است که درمان استروژنی می تواند خطر ابتلا به سرطان را بالا ببرد.

 

روش جایگزین هورمونی (HRT)

HRT برای تقویت سطح هورمون طبیعی بدن استفاده می شود. اگر به یائسگی نزدیک هستید، پزشک شما ممکن است HRT را تجویز کند. یائسگی باعث می شود سطح استروژن و پروژسترون به طرز چشمگیری کاهش پیدا کند. HRT می تواند به توازن دوباره این سطوح کمک کند.

در این درمان، هورمون ها به طرق زیر استعمال می شود:

  • موضعی
  • دهانی (خوراکی)
  • واژینال
  • تزریق

درمان HRT را می توان از لحاظ دوز مصرفی، مدت زمان استفاده و ترکیب هورمون ها تنظیم کرد. برای مثال، بسته به نوع تشخیص، معمولا پروژسترون را همراه با استروژن تجویز می کنند.

زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند و تحت درمان با HRT هستند، بیشتر در خطر افزایش بیماری های قلبی عروقی هستند. همچنین تحقیقات نشان داده اند که خطر لخته شدن خون، سکته مغزی و سرطان سینه هم افزایش می یابد.

 

کمبود استروژن و افزایش وزن: آیا ارتباطی وجود دارد؟

هورمون های جنسی، مثل استروژن، روی میزان چربی در بدن تأثیر می گذارد. استروژن سوخت و ساز گلوکز و لیپیدها را تنظیم می کند. اگر میزان استروژن در بدن شما کم است، می تواند به افزایش وزن منجر شود. تحقیقات نشان داده است که می تواند به همین دلیل باشد که زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند احتمال اضافه وزن بیشتری دارند. داشتن اضافه وزن می تواند خطر چاقی مفرط، دیابت و بمیاری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

اگر سطح استروژن ئر بدن شما پایین است و روی وزن شما تأثیرگذار بوده، با پزشک خود مشورت کنید. او می تواند علائم شما را ارزیابی کند و راهکارهای مناسب را ارائه دهد. بهترین کار این است که همیشه رژیم غذایی متعادل داشته باشید و مرتبا ورزش کنید. برای داشتن رژیم و برنامه ورزشی مناسب با شرایط خودتان به متخصص مراجعه کنید.

 

دیدگاه کلی:

هورمون ها، مثل استروژن، نقش بسیار مهم و حیاتی در سلامت کلی شما بازی می کنند. مشکلات ژنتیکی، سابقه خانوادگی عدم توازن و تعادل هورمونی، یا بیماری های خاص می توانند منجر به کمبود استروژن شوند.

کمبود استروژن می تواند باعث مختل شدن رشد و عملکرد جنسی شود. همچنین می تواند خطر چاقی مفرط، پوکی استخوان و بیماری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

در سال های اخیر، درمان های مربوطه متحول تر و کارآمد تر شده اند. بسته به عاملی که باعث کمبود استروژن شده است، می توان نوع درمان، دوز مصرفی، و مدت زمان استفاده را تعیین کرد.

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم زمانی اتفاق می افتد که سلول های نرمی که درون کانال سرویکس قرار دارند (سلول های غده ای) به سطح بیرونی دهانه رحم پخش می شوند. معمولا بخش بیرونی دهانه رحم دارای سلول های سفت است (سلول های پوششی یا اپیتولیال). جایی که این دو نوع سلول متفاوت به هم برخورد می کنند منطقه «تغییر» نام دارد. سرویکس همان گردنه رحم است، جایی که رحم به واژن متصل می شود.

زخم دهانه رحم اصطلاحی است که نه تنها نگران کننده و اضطراب آور است، بلکه گمراه کننده هم هست. اما خیالتان راحت باشد، در واقع هیچ زخمی در رحم شما وجود ندارد!

زخم دهانه رحم در بین زنانی که در سن باروری هستند (یعنی معمولا بین ۱۵ تا ۴۴ سال) بسیار شایع است. این مشکل سرطانی نیست و برای باروری مشکلی ایجاد نمی کند. در واقع، اصلا بیماری محسوب نمی شود. با این حال، ممکن است برای بعضی خانم ها مشکلاتی ایجاد کند.

 

علائم زخم دهانه رحم چیست؟

ممکن است شما هم مثل خیلی از خانم هایی که زخم دهانه رحم دارند، علائمی نداشته باشید. عجیب است که حتی تا قبل از مراجعه به متخصص زنان و انجام معاینه فیزیکی پی به این موضوع نمی برید.

اما اگر علائمی دارید، ممکن است شامل موارد زیر شود:

  • ترشحات سبک مخاطی
  • لکه بینی بین هر سیکل قاعدگی
  • درد و خونریزی در حین و بعد از هر نزدیکی

درد و خونریزی می تواند در حین و پس از انجام معاینه فیزیکی نیز اتفاق بیفتد. برای بعضی از خانم ها، این علائم بسیار شدید هستند. ترشحات عذاب آور و اذیت کننده می شوند و درد شدید می تواند لذت آمیزش جنسی را تحت الشعاع قرار دهد.

زخم دهانه رحم شایع ترین دلیل خونریزی در ماه های انتهایی بارداری است.

دلیل به وجود آمدن این علائم این است که سلول های غده ای بسیار ظریف تر و حساس تر از سلول های پوششی هستند. آنها مخاط بیشتری تولید می کنند و راحت تر دچار خونریزی می شوند. اگر علائم مشابه اما سبک تر دارید، نباید به این فکر بیفتید که حتما زخم دهانه رحم دارید. اما بهتر است به پزشک مراجعه کنید و معاینه دقیق انجام دهید.

اگر بین هر پریود خونریزی دارید، ترشحات واژینال شما غیر طبیعی است، و در حین و بعد از نزدیکی درد شدیدی دارید، حتما به متخصص مراجعه کنید. زخم دهانه رحم زیاد جدی نیست اما این علائم و نشانه ها می توانند ناشی از شرایط و بیماری های دیگری باشند که ملزم به تشخیص و درمان هرچه سریع تر هستند. برخی از این شرایط عبارتند از:

  • عفونت
  • فیبروید یا پولیپ
  • آندومتریوز
  • مشکلات مربوط به IUD
  • مشکلات مربوط به بارداری
  • سرطان دهانه رحم، رحم، یا سایر سرطان ها

 

چه عواملی موجب بروز زخم دهانه رحم می شوند؟

تشخیص دلیل زخم دهانه رحم همیشه ممکن نیست. برخی زنان با این مشکل به دنیا می آیند. این موضوع می تواند مربوط به نوسانات هورمونی باشد. به همین دلیل است که در بین زنانی که در سنین باروری هستند رایج تر است. این شامل نوجوانان، زنان جوان، خانم های باردار و زنانی که از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن استفاده می کنند می شود.

اگر در حین استفاده از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن دچار زخم دهانه رحم شدید و علائم آن برایتان مشکل ساز شد و در مورد تغییر روش جلوگیری از بارداری با پزشک خود مشورت کنید.

زخم دهانه رحم در خانم های یائسه بسیار نادر است.

هیچ رابطه ای بین زخم دهانه رحم و گسترش سرطان دهانه رحم یا دیگر سرطان ها وجود ندارد.

 

زخم دهانه رحم چگونه تشخیص داده می شود؟

احتمال تشخیص زخم دهانه رحم در حین انجام معاینه فیزیکی و پاپ اسمیر بیشتر است. این وضعیت در واقع موقع معاینه فیزیکی قابل رویت است زیرا چون دهانه رحم قرمز تر و زبر تر از حالت عادی به نظر می رسد. و ممکن است در حین معاینه کمی هم خونریزی به وجود بیاید.

اگر علائمی ندارید و تست پاپ اسمیر شما نرمال است، به احتمال زیاد دیگر احتیاجی به انجام تست های بیشتر نیست.

اگر علائم شدید دارید (مثل درد در رابطه جنسی و ترشحات زیاد و شدید) پزشک شما ممکن است برا تشخیص دلیل اصلی آزمایش های بیشتری انجام دهد.

مرحله بعدی، فرآیندی به نام کولپوسکوپی است، که می تواند در مطب پزشک انجام شود، که شامل نورپردازی قوی و یک دستگاه مخصوص بزرگنمایی می شود تا شرایط رویت سرویکس از نزدیک تر فراهم شود.

در طول این فرآیند، یک تکه بافت کوچک نیز به عنوان نمونه برداشته می شود (بیوپسی/نمونه برداری) تا برای سرطانی بودن مورد آزمایش قرار بگیرد.

 

آیا این مشکل باید درمان شود؟

تا جایی که علائم برای شما آزار دهنده نباشد، دلیلی برای درمان زخم دهانه رحم وجود ندارد. بیشتر زنان مشکلات کمی را تجربه می کنند، و این وضعیت می تواند خود به خود برطرف شود.

اگر علائم شما متداوم و دردسرساز بود – مثل ترشحات واژینال، خونریزی یا درد درحین یا بعد از نزدیکی – در مورد نوع درمان خود با پزشک مشورت کنید.

اصلی ترین نوع درمان این وضعیت کوتر کردن است (Cauterization) که موجب توقف ترشحات غیر طبیعی و خونریزی می شود. این امر می تواند از طریق حرارت (دیاترمی/Diathermy) ، سرما (کرایوسرجری/Cryosurgery) یا نیترات نقره انجام شود.

هر کدام این فرآیندها می توانند تحت بی حسی موضعی در عرض چند دقیقه در مطب پزشک انجام شود. می توانید به محض اتمام کار، مطب را ترک کنید و تقریبا بلافاصله می توانید به بیشتر کارهای روزانه خود بپردازید. ممکن است برای چند ساعت تا چند روز کمی ناراحتی شبیه به درد قاعدگی داشته باشید. همچنین ممکن است به مدت چند هفته ترشح یا لکه بینی داشته باشید.

بعد از اتمام این فرآیند، دهانه رحم برای بهبود احتیاج به زمان دارد. توصیه می شود که تقریبا به مدت چهار هفته رابطه جنسی نداشته باشید و از استفاده از تامپون خودداری کنید. این کار به جلوگیری از عفونت هم کمک می کند.

پزشک شما نکاتی را برای مراقبت های بعد از این عمل ارائه می دهد و از شما می خواهد تا برای معاینات بعدی حتما مراجعه کنید. در این مدت اگر مسائل زیر را دارید، به پزشک خود اطلاع دهید:

  • ترشحات بد بو
  • خونریزی که از قاعدگی سنگین تر است
  • خونریزی که بیشتر از حد طول بکشد

اینها نشان دهنده وجود عفونت یا مشکلات جدی دیگر است که باید حتما درمان شود. کوتر کردن (Cauterization) این علائم را از بین می برد. این امکان وجود دارد که علائم برگردند، اما می توان عمل کوتر را تکرار کرد.

زخم دهانه رحم یک وضعیت خوش خیم است، نه یک بیماری، و معمولا جای نگرانی ندارد. خیلی از خانم ها حتی از داشتن این زخم مطلع نیستند تا زمانی که معاینه شوند.

اگر باردار هستید، به جنین آسیبی وارد نمی کند. اما اگر خونریزی دارید بهتر است این معاینه را انجام دهید تا مطمئن شوید. چون خونریزی در دوران بارداری امری جدی تلقی می شود.

این مشکل الزاما احتیاجی به درمان ندارد مگر اینکه ترشحات مشکل ساز شوند یا لذت رابطه جنسی را از بین ببرد. اگر علائمی دارید که به خودی خود از بین نمی روند، مطمئن باشید که فرآیند درمان مربوطه بسیار سریع، امن، بی خطر و کارآمد خواهد بود.